“Grad teatar” Budva/Zetski dom, Cetinje

Ljubomir Đurković

Kjara Zorzi,  pseudo-istorijska komedija o teatru i domovinskoj sigurnosti

Režija: Ana Vukotić

Dramaturgija: Željka Udovičić Pleština

Koreografija i scenski pokret: Sonja Vukićević

Scenografija: Aleksandar Vukotić

Kostimografija: Lina Leković

Muzika: Ivan Marović

Konsultant za jezik: Božena Jelušić

Igraju:

Zan Aleksandar Zorzi, pukovnik, komandant mletačkog garnizona u Budvi, rođen u Veneciji: Dejan Ivanić

Enriko Gaetano, inžinjerijski kapetan, rođen u Chiozzi kraj Venecije: Pavle Prelević

Mare Zrnova Vučković, đevojka, rodom sa Obzovice: Ana Vučković

Ivan Đurov Tomković, ribar i po nuždi tišler, rođen u Lepetanima: Davor Perunović

Lazar Šaletin Mikulić, momak, rođen u Kosijerima: Luka Stanković

Katarina Kojović, sestra don Antuna, raspuštenica, rođena u Budvi: Jelena Minić

Antun Zanović, konte, otac književnika Stefana i Miroslava, rođen u Budvi: Zoran Vujović

Don Antun Kojović, kanonik i učitelj, rođen u Budvi 1751.: Stevan Vuković

Kjara (Radoeva) Zorzi, supruga Aleksandra Zorzija, rođena u Budvi 1752.: Ana Vujošević

Miroslav Zanović, pjesnik, rođen u Veneciji 1761.: Miloš Kašćelan

Učenik Karnevaljev: Radmila Škuletić

Dužd: Miloš Pejović

Duždev sekretar: Ognjen Sekulić

 

KJARA ZORZI
Iz fragmenata istorije, lokalnih legendi i kolektivnog pamćenja Ljubomir Đurković ne gradi prošlost, nego prostor između onoga što je bilo i onoga što je moglo biti. Budva u Kjari Zorzi nije istorijska činjenica nego pozornica imaginarnih sjećanja – grad na ivici mora i priče, na razmeđu kultura, religija i političkih uticaja, grad u kojem se identitet ne nasljeđuje nego se neprestano iznova mora stvarati.
Pisano za scenu „Između crkava“, ovo djelo priziva moguće početke pozorišnog života u Budvi, ali mnogo više od toga istražuje potrebu jednog grada da sebe vidi, prepozna i ispriča. Na razmeđu Istoka i Zapada, između lažnog mletačkog sjaja i simpatične lokalne tvrdokornosti, između slobode i kontrole, nastaje prostor u kojem se istorija pretvara u mit, a mit u stvarnost.
U taj prostor vraća se Kjara Zorzi.
Dolazi iz svijeta Venecije, noseći sa sobom miris dalekih luka, jezike drugih obala i vjeru da umjetnost može otvoriti prozor tamo gdje postoje samo zidovi. Ali njen dolazak nije samo povratak žene rodnom gradu. Ona dolazi kao nemir. Kao pitanje. Kao višak svjetlosti u prostoru naviknutom na polutamu. Kroz njen lik pozorište ulazi u grad. A grad se brani. Jer svaka zajednica koja dugo živi u vlastitim pravilima, umjetnost najprije doživljava kao prijetnju. Ne zato što donosi odgovore, nego zato što postavlja pitanja. Zato se u Đurkovićevom svijetu sukob ne odvija samo između ljudi, nego između slobode i straha, između potrebe za promjenom i želje da sve ostane isto. U našoj predstavi Budva postaje grad-maskenbal. Grad u kojem svako igra unaprijed dodijeljenu ulogu. Vlast čuva poredak. Trgovci čuvaju korist. Narod čuva navike. Umjetnici čuvaju iluziju da je promjena moguća.
Ispod svega nalazi se maska. Ne kao ukras, nego kao način opstanka. Predstava se razvija poput karnevala koji polako otkriva svoje drugo lice. U početku ispunjen mediteranskom razigranošću, muzikom, plesom i zavođenjem, svijet maškara postepeno se pretvara u prostor prijetnje, nelagode. Maske više ne skrivaju želje nego strah. Ne skrivaju lica nego odgovornost. Tada izdaja postaje središnja tema priče.
Ne kao pojedinačni čin, nego kao stanje zajednice. Grad izdaje umjetnost čim je prepozna kao opasnost. Ljubav ustupa mjesto strahu. Prijateljstva se lome pod težinom interesa. A pozorište ostaje između nade da može promijeniti svijet i spoznaje da ga može tek na trenutak osvijetliti. Zato je Kjara Zorzi mnogo više od priče o jednoj ženi i jednom vremenu. To je drama o gradu koji pokušava da pronađe vlastito lice, o gradu koji sanja samostalnost, ali i o društvu koje se skriva iza maski te o umjetnosti koja uporno traži prostor slobode.
A pitanje koje ostaje da lebdi nad scenom jednako pripada i njima i nama: šta ostaje od čovjeka kada skine posljednju masku – ili kada shvati da je ona već postala njegovo lice?
Željka Udovičić Pleština

 

Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

 

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije

“Grad teatar” Budva/Zetski dom, Cetinje

Ljubomir Đurković

Kjara Zorzi,  pseudo-istorijska komedija o teatru i domovinskoj sigurnosti

Režija: Ana Vukotić

Dramaturgija: Željka Udovičić Pleština

Koreografija i scenski pokret: Sonja Vukićević

Scenografija: Aleksandar Vukotić

Kostimografija: Lina Leković

Muzika: Ivan Marović

Konsultant za jezik: Božena Jelušić

Igraju:

Zan Aleksandar Zorzi, pukovnik, komandant mletačkog garnizona u Budvi, rođen u Veneciji: Dejan Ivanić

Enriko Gaetano, inžinjerijski kapetan, rođen u Chiozzi kraj Venecije: Pavle Prelević

Mare Zrnova Vučković, đevojka, rodom sa Obzovice: Ana Vučković

Ivan Đurov Tomković, ribar i po nuždi tišler, rođen u Lepetanima: Davor Perunović

Lazar Šaletin Mikulić, momak, rođen u Kosijerima: Luka Stanković

Katarina Kojović, sestra don Antuna, raspuštenica, rođena u Budvi: Jelena Minić

Antun Zanović, konte, otac književnika Stefana i Miroslava, rođen u Budvi: Zoran Vujović

Don Antun Kojović, kanonik i učitelj, rođen u Budvi 1751.: Stevan Vuković

Kjara (Radoeva) Zorzi, supruga Aleksandra Zorzija, rođena u Budvi 1752.: Ana Vujošević

Miroslav Zanović, pjesnik, rođen u Veneciji 1761.: Miloš Kašćelan

Učenik Karnevaljev: Radmila Škuletić

Dužd: Miloš Pejović

Duždev sekretar: Ognjen Sekulić

 

KJARA ZORZI
Iz fragmenata istorije, lokalnih legendi i kolektivnog pamćenja Ljubomir Đurković ne gradi prošlost, nego prostor između onoga što je bilo i onoga što je moglo biti. Budva u Kjari Zorzi nije istorijska činjenica nego pozornica imaginarnih sjećanja – grad na ivici mora i priče, na razmeđu kultura, religija i političkih uticaja, grad u kojem se identitet ne nasljeđuje nego se neprestano iznova mora stvarati.
Pisano za scenu „Između crkava“, ovo djelo priziva moguće početke pozorišnog života u Budvi, ali mnogo više od toga istražuje potrebu jednog grada da sebe vidi, prepozna i ispriča. Na razmeđu Istoka i Zapada, između lažnog mletačkog sjaja i simpatične lokalne tvrdokornosti, između slobode i kontrole, nastaje prostor u kojem se istorija pretvara u mit, a mit u stvarnost.
U taj prostor vraća se Kjara Zorzi.
Dolazi iz svijeta Venecije, noseći sa sobom miris dalekih luka, jezike drugih obala i vjeru da umjetnost može otvoriti prozor tamo gdje postoje samo zidovi. Ali njen dolazak nije samo povratak žene rodnom gradu. Ona dolazi kao nemir. Kao pitanje. Kao višak svjetlosti u prostoru naviknutom na polutamu. Kroz njen lik pozorište ulazi u grad. A grad se brani. Jer svaka zajednica koja dugo živi u vlastitim pravilima, umjetnost najprije doživljava kao prijetnju. Ne zato što donosi odgovore, nego zato što postavlja pitanja. Zato se u Đurkovićevom svijetu sukob ne odvija samo između ljudi, nego između slobode i straha, između potrebe za promjenom i želje da sve ostane isto. U našoj predstavi Budva postaje grad-maskenbal. Grad u kojem svako igra unaprijed dodijeljenu ulogu. Vlast čuva poredak. Trgovci čuvaju korist. Narod čuva navike. Umjetnici čuvaju iluziju da je promjena moguća.
Ispod svega nalazi se maska. Ne kao ukras, nego kao način opstanka. Predstava se razvija poput karnevala koji polako otkriva svoje drugo lice. U početku ispunjen mediteranskom razigranošću, muzikom, plesom i zavođenjem, svijet maškara postepeno se pretvara u prostor prijetnje, nelagode. Maske više ne skrivaju želje nego strah. Ne skrivaju lica nego odgovornost. Tada izdaja postaje središnja tema priče.
Ne kao pojedinačni čin, nego kao stanje zajednice. Grad izdaje umjetnost čim je prepozna kao opasnost. Ljubav ustupa mjesto strahu. Prijateljstva se lome pod težinom interesa. A pozorište ostaje između nade da može promijeniti svijet i spoznaje da ga može tek na trenutak osvijetliti. Zato je Kjara Zorzi mnogo više od priče o jednoj ženi i jednom vremenu. To je drama o gradu koji pokušava da pronađe vlastito lice, o gradu koji sanja samostalnost, ali i o društvu koje se skriva iza maski te o umjetnosti koja uporno traži prostor slobode.
A pitanje koje ostaje da lebdi nad scenom jednako pripada i njima i nama: šta ostaje od čovjeka kada skine posljednju masku – ili kada shvati da je ona već postala njegovo lice?
Željka Udovičić Pleština

 

Dragan Vukčević

Luka Rakojević

Vladimir Vujošević

 

Dragan Vukčević

Rođen je 1958. godine u Titogradu (Podgorica). Diplomirao ja na Pravnom fakultetu Univerziteta Crne Gore (1980). Prvi je student Univerziteta Crne Gore koji je završio studije sa prosječnom ocjenom 10 (deset). U toku studija 1979/80. obavljao je dužnost studenta-prorektora. Magistrirao je (1983) i doktorirao (1993) na Pravnom fakultetu u Beogradu (Pravno-sociološki smjer).

Glavni i odgovorni urednik je u Izdavačkoj kući CID, od njenog osnivanja (1994).

Osnivač je NVO Sociološki centar Crne Gore (SOCEN), koji se bavi sociološkim istraživanjima crnogorskog društva. Rezultati tih istraživanja objavljeni su kao posebne sociološke studije.

Jedan je od osnivača Univerziteta Donja Gorica (UDG).

Predsjednik je Skupštine osnivača (UDG). Na istom Univerzitetu obavlja je dužnost dekana Fakulteta pravnih nauka (2007–2016 i od 2021. godine). Glavni je urednik časopisa Humanističke studije na Humanističkim studijama UDG. Predsjednik je Savjeta časopisa Studia Iuridica Montenegrina na Fakultetu pravnih nauka UDG.

Za vanrednog člana Crnogorske akademije nauka i umjetnosti izabran je 6. decembra 1996. godine, a za redovnog 12. decembra 2003. godine.

Bio je urednik Grupacije društvenih nauka u projektu CANU – Enciklopedija Crne Gore.

Predmet njegovog naučnog istraživanja su sociologija, teorije globalizacije, sociologija prava i pravna kultura.

Živi i radi u Podgorici.

 

Luka Rakojević je rođen  1991. godine u Nikšiću. U istom gradu je završio Osnovnu školu „Olga Golović“ i Gimnaziju „Stojan Cerović“. Na Fakultetu umjetnosti Univerziteta Donja Gorica završio je sve nivoe akademskih studija iz oblasti teorije umjetnosti. Učesnik je više međunarodnih naučnih skupova u zemlji i regionu. Dobitnik je nekoliko studentskih i omladinskih nagrada. Angažovan je na projektima vezanim za kulturu Crne Gore. Tekstove objavljuje u brojnim časopisima iz oblasti kulture i humanistike.

 

Vladimir Vujošević rođen je 1986. godine u Podgorici. Diplomirao je filozofiju na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu, a doktorske studije književnosti završio je 2018. godine na istom univerzitetu, odbranivši disertaciju posvećenu gotskim motivima u prozi Flannery O’Connor. Docent je na Filološkom fakultetu Univerziteta Donja Gorica u Podgorici, gdje predaje američku književnost i kulturu. Od 2023. godine član je Odbora za filozofiju Crnogorske akademije nauka i umjetnosti. Njegova naučna interesovanja obuhvataju naratologiju, analitičku filozofiju književnosti i gotičke studije.