Centar za kulturu Tivat

Karlo Goldoni

Mirandolina

Režija, dramska i jezička adaptacija teksta, izbor muzike: Tatjana Mandić Rigonat

Kostimografija: Stefan Savković

Scenografija: Vesna Popović

Kompozicija: Irena Dragović

Koreografija: Slavka Nelević

Igraju: Katarina Marković, Vučić Perović, Lazar Dragojević, Goran Vujović, Goran Slavić, Itana Dragojević, Julija Milačić Petrović Njegoš

 

Mirandolina!

Kakva Žena!

Krčmarica Mirandolina jedan je od najčuvenijih ženskih likova u istoriji pozorišta. Ona slavi autentičnu snagu Žene, njenu inteligenciju, mudrost, Eros života, kreativnost, žudnju za nezavisnošču i slobodom. U njoj iskonska snaga Žene nalazi svoj uzbudljiv i duhovit oblik. Karlo Goldoni napisao je komediju Krčmarica 1751. godine, a prvi put je odigrana 1753. u Veneciji. Mirandolina od tada živi na pozorišnim scenama, nadigrava se sa muškarcima i Vitezom Ripafratom-ženomrscem, bori za dostojanstvo, i svoje i svog pola. Ona je feministkinja iz 18. veka. U muškim fantazijama je Đavolica, Venera, Padrona, Bludnica, Kurva, Svetica, Čarobnica. Ona je Sirena koja začarava muškarce i oduzima im razum. Opasna žena. Bilo da je zamišljaju kao Sirenu ili pin up, u bilo kom vizuelnom obliku ona je simbol samosvesne, buntovne žene. U sebi baštini iskustvo i taktike iz raznih vremena kojima su žene zavodile muškarce i ratovale s njima u bespoštednoj borbi polova.
Kakva je Mirandolinina sudbina u svetu kojim vlada Mamon, novac i pohlepa? Da li su sloboda i nezavisnost mogući, ili su samo velike iluzije? Šta je s ljubavlju? Kakav je odnos između ljubavi i novca, Erosa i Mamona? Za Bodrijara, umetnost je čin zavođenja. Mirandolina će nam pričati priču o sebi, kao umetnica koja u pozorištu igra svoj život, konstruiše i dekonstruiše narativ o ženi koja iznad svega ceni sopstvenu Slobodu.

www.czktivat.me

Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

 

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije

 Boro Drašković

Darko Bajić, reditelj

Boris Liješević, reditelj

 

Boro Drašković (Sarajevo,1935) pozorišni i filmski reditelj, diplomirao je režiju na Akademiji za pozorišnu i filmsku umetnost u klasi prof. Huga Klajna. Radio je najpre kao novinar sarajevskog lista Oslobođenje, a 1959. godine počeo je da režira u sarajevskom Narodnom pozorištu. 1965. godine postao je stalni reditelj Jugoslovenskog dramskog pozorišta u Beogradu. Od 1976. godine profesor je režije na novosadskoj Akademiji umetnosti. Šef je Katedre za režiju, a drži multimedijalnu nastavu glume i režije. Režirao je, između ostalog, sledeće predstave: Kad su cvetale tikve, Ćelava pevačica, Stradija, Mrtve duše, Hamlet, Henrih IV, a za režiju Sartrovih Prljavih ruku dobio je Oktobarsku nagradu grada Beograda 1967. godine. Režirao je i igrane filmove: Horoskop, Nokaut, Usijanje, Život je lep, Vukovar jedna priča. Drašković se bavi i književnošću. Objavio je zbirku pripovedaka i dramu Rašnirane cipele, knjigu rediteljskih beležaka iz pozorišta Promena, knjigu razgovora sa rediteljima Paradoks o reditelju i zapise o pozorištu Kralj majmuna.

www.prometej.rs

 

Darko Bajić je rođen1955. godine u Beogradu. Diplomirao je filmsku i televizijsku režiju na Fakultetu dramskih umetnosti, na kome je predavao filmsku i tv režiju od 1986. godine. U zvanje redovnog profesora izabran je 2003. godine. Nastavu je izvodio na osnovnim i na doktorskim studijama Fakulteta dramskih umetnosti do 2024. godine.

U periodu od 1995 do 2003 tri puta je bio biran od strane profesora Fakulteta dramskih umetnosti na funkciju prodekana za filmski i TV smer. Dva puta je bio šef katedre za FTV Režiju. U tri mandata bio je i član senata Rektorata Umetnosti u Beogradu. Savet Univerziteta Umetnosti u Beogradu dodelio mu je 2017. godine Veliku plaketu sa poveljom za izuzetne zasluge i doprinos razvoju FDU i Univerziteta.

Svoj prvi dugometražni igrani film “Direktan prenos” započeo je još kao student. Ovim filmom je diplomirao i time započeo svoju bogatu stvaralačku karijeru. Režirao je dugometražne igrane i dokumentarne filmove, televizijske serije i pozorišne predstave i postao jedan od najznačajnijih reditelja sa ovih prostora.

Darko Bajić je dobitnik mnogobrojnih nagrada na filmskim i pozorišnim festivalima u zemlji i svetu. Njegovi filmovi dali su nemerljiv doprinos nacionalnoj kinematografiji i obarali rekorde gledanosti u domaćim bioskopima.

Darko Bajić je jedan od osnivača Filmskog centra Srbije, član prvog upravnog odbora i predsednik upravnog odbora od 2011 do 2014 godine. Jedan je od osnivača i prvi predsednik Asocijacije filmskih reditelja Srbije. Osnivač je prve Grupacije producenata pri Privrednoj komori Srbije kao i zagovornik osnivanja profesionalnih asocijacija i sindikata u svim filmskim profesijama. Od 2023. član je Upravnog odbora UFUS AFA Zaštite.

Idejni tvorac je i osnivač Festivala filmske režije u Leskovcu LIFFE, čiji je bio umetnički direktor trinaest godina. Jedan je od osnivača jmanifestacije Godišnje nagrade reditelja (2024.) koja pomoću platforme povezuje preko 200 reditelja koji aktivno učestvuju u izboru nagrada za najbolju režiju filmova i tv serija regiona bivše Jugoslavije. Darko Bajić (2008.) renovira, programski i tehnički vodi bioskop Balkan sa ciljem promocije autorskih ostvarenja srpske i evropske kinematografije kao i mladih umetnika koji tek ulaze u svet filma. Ovaj projekat dobio je i pozitivne ocene komisije i bio predložen za članstvo EUROPA CINEMA.

 

Boris Liješević rođen je u Beogradu 1976. Odrastao je u Budvi. Na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu, na Grupi za srpsku književnost i jezik, apsolvirao je 1999. Diplomirao je režiju na Akademiji umetnosti u Novom Sadu 2004. Reditelj je više od 40 predstava i dobitnik skoro isto toliko nagrada. Kultni status stekle su brojne predstave koje je radio koliko na beogradskim scenama toliko i u Crnoj Gori (Prisustvo, Greta stranica 89, Dragi tata, Zverinjak, Jare u mleku, Povodom galeba, Čekaonica sa 200 izvođenja, Noćna straža, Lorencačo, Nahod Simeon, Čitač, PraFaust, Hotel Slobodan promet, Očevi su grad(ili), Naličje, Elijahova stolica i mnoge druge).

Liješević se sada vraća sa autorskim projektom Moje pozorište i to ne samo kao reditelj već i kao učesnik na sceni. Pedeset godina života možda je prerano za autobiografiju, ali je vrijeme kada počinje preispitivanje, kada sjećanja postaju življa od svakodnevnice, kada je sve teže pobjeći od vječite dileme: da li je moglo drugačije ili je moralo baš tako.

Majstor da nam univerzalno prikaže kroz lične sudbine, ovog puta ima namjeru da lično uzdigne na nivo univerzalnog. Njegov duboko intimni svijet biće ogledalo s dva lica, okrenuto i publici i autoru na sceni.

U vremenu u kojem je teško pobjeći od opšteg i masovnog, Boris Liješević ima ambiciju da nas okrene ličnim temama i sebi samima.

www.rts.rs

Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

 

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije