Narodno pozorište Beograd

Dragan Karolić

Snežana i sedam patuljaka

Opera za decu u izvođenju Operskog studija „Borislav Popović“

Kompozitor: Dragan Karolić
Dirigent: Stefan Zekić
Režiju Ane Grigorović obnovio Mario Pavle del Monako
Scenografija: Dunja Kostić
Kostimografija: Katarina Grčić Nikolić
Koreografija: Tamara Antonijević Spasić

Klavirska pratnja: Natalija Mijailović

Igraju: Nevena Đoković, Anđela Simić, Brankica Sebastijanović, Siniša Radin, Luka Jozić, Danijela Popović, Isidora Bogdanović, Milica Strahinić, Katarina Katanić, Teodora Ilić, Milica Žižić, Vera Zečević

OPERA SNEZZANA I SEDAM PATULJAKA NARODNO POZORISSTE BEOGRAD 16. decembar 2023. godine
FOTO: ZZELJKO JOVANOVICH

Bila jednom jedna Kraljica koja je poželela da ima dete belo kao sneg, usne crvene kao krv i kosu crnu kao noć. Želja joj se ispunila, i rodila se Snežana. Nažalost, ubrzo nakon toga kraljica se razbolela i umrla, a Kralj se oženio drugom ženom, gordom i oholom.

Nova Kraljica je imala čudesno ogledalo, i svakog dana bi mu postavila isto pitanje – da li je najlepša na svetu, a ogledalo bi odgovorilo da jeste. Ipak, jednog dana, ogledalo je odgovorilo da je najlepša Snežana. Kraljica je bila strašno ljubomorna jer više nije bila najlepša u carstvu, i pozvala je kraljevskog lovca da ubije Snežanu.

Ipak, Lovac se sažalio na Snežanu i poštedeo je, rekavši joj za naum zle Kraljice. Snežana je pobegla duboko u šumu, kako je kraljica ne bi našla. Bežeći kroz šumu, Snežana je došla do jedne kuće. Kako je noć počela da pada, a Snežana se umorila, odlučila je da se sakrije unutra. U kući je sve bilo malo, mali sto, male stolice, malo posuđe, i sve postavljeno za večeru. Snežana je jela, a zatim zaspala, preplavljena umorom.

Kada se Snežana probudila, oko sebe je ugledala stanovnike kuće – sedam patuljaka. Patuljci su se ubrzo sprijateljili sa Snežanom i primili je u svoju družinu. Zla kraljica je, međutim, pomoću svog ogledala saznala da je Snežana i dalje živa. Zato se prerušila u staricu koja prodaje jabuke, a jednu jabuku, namenjenu Snežani, je začarala tako da bude otrovna.

Kraljica je sačekala da patuljci odu na posao, a zatim je došla u kuću u šumi. Snežana nije prepoznala kraljicu i pojela je njenu otrovnu jabuku. Istog trenutka pala je na zemlju kao mrtva, a kraljica je pobegla, likujući. Kada su patuljci došli i zatekli je, pali su u očajanje. Tada je naišao jedan princ, koji se odmah zaljubio u Snežanu i poljubio je. Snežana je od poljupca magično oživela, i usledilo je opšte slavlje, a Snežana i princ su odmah dogovorili svadbu.

Došla je i svadba na kojoj se pojavila zla Kraljica. Iznenađena što vidi Snežanu, izlanula se i tako otkrila da je ona bila krivac za trovanje. Suočena sa svojim zločinima, kraljica se pokajala i izvinila, i svi su živeli srećno i radosno do kraja života.

Narodno pozorište Beograd

Đorđe Kosić

Centrala za humor

Režija: Olja Đorđević
Dramaturgija: Jefimija Sekulović
Kostimografija: Marija Marković Milojev
Scenografija: Ljubica Petrović
Koreografija: Andreja Kulešević
Komponovanje muzike: Irena Popović
Scenski govor: Ljiljana Mrkić Popović

Igraju: Radovan Vujović, Miloš Đorđević, Jovan Jovanović, Vanja Milačić, Pavle Jerinić, Suzana Lukić

Pre Drugog svetskog rata glumci i dobri prijatelji Jovan Tanić i Aleksandar Aca Cvetković uživali su veliku naklonost za svoje brojne i značajne uloge u Narodnom pozorištu u Beogradu. I kritika i publika bila je oduševljena da ih gleda kako u Nušićevim komadima, tako i u Šekspirovim tragedijama., Kada je Beograd 1941. pao pod okupaciju, Jovan i Aca odlučili su da ostanu na sceni i leta 1942. godine pridružuju se komičnom pozorištu  – „Centrala za humor“.
Ekscentrični Tanić i refleksivni Cvetković pronašli su utehu od rata baš na sceni, u humoru i komediji. Narodu je bio potreban smeh – samo od aprila do avgusta te godine kroz njihovo pozorište prošlo je čak 150.000 ljudi.
Ipak, sve vreme, ostao je teret pitanja: Kako nastaviti da budeš na pozornici u trenutku strašne krize i situacije u zemlji?
Njihove kolege i prijatelji Žanka Stokić, Ljubinka Bobić, Mirko Milisavljević i Nikola Popović bili su stavljeni pred isti čin – da li igrati?

www.narodnopozoriste.rs

Samostalna izložba: Reč i misao. Velika apstraktna slika, 2026.
Umjetnica: Irena Lagator Pejović

Kustos: Branislav Dimitrijević

Izložba će biti otvorena do 1.08.2026.

Interaktivna instalacija prikazuje knjige izdavačke kuće „Rad,“ osnovane 1949. godine u socijalističkoj Jugoslaviji. Proizvodeći priručnike za posleratnu obnovu kroz Radnički univerzitet, ova izdavačka kuća postala je jedna od najprestžinijih u regionu. Njena edicija „Reč i misao,“ pokrenuta 1959. godine, bila je prva pristupačna kolekcija džepnog formata koja je demokratizovala pristup jugoslavenskoj i svjetskoj književnosti kroz masovni tiraž. U savremenom svijetu, ova edicija komunicira materijalne tragove zajedničkog kulturnog naslijeđa.

Knjige, dostupne publici za čitanje, svojim uniformnim crvenim koricama formiraju monohromatsku površinu koja podsjeća na apstraktnu sliku, ukidajući razlike između visoke umjetnosti i masovne kulture. Ističući književnost kao umjetnost i kvalitet prevoda kao esencijalnu poslijeratnu infrastrukturu, instalacija kritički propituje neoliberalnu tržišnu logiku savremene umjetnosti, predlažući alternativu: umjetnost kao kolektivni resurs koji otjelovljuje brigu, pluralnost, jednakost i pristupačnost kao sredstva reprezentacije.

Rad je postavljen u desakralizovanoj bazilici Santa Maria in Punta iz IX vijeka, u okviru jubilarnog festivala Grad teatar Budva. U trenutku u kojem se biblioteke bombarduju, univerziteti zatvaraju a pristup znanju postaje privilegija, uzeti knjigu u ruke i čitati je u javnom prostoru postaje politički gest. Ove knjige, stranice koje su prelazile granice jezika, geografija i klasa, bile su namijenjene svima. Upravo ta pristupačnost danas zvuči kao radikalan zahtjev u svijetu u kojem je znanje sve češće roba, a ne pravo.

Knjiga je prostor lične i kolektivne memorije. Kroz prevode sa više od dvadeset jezika, „Reč i misao“ je bila infrastruktura slobode govora prije nego što je taj pojam postao politička fraza. Danas, kada se taj pristup sužava, svakodnevni objekat knjige poprima dimenziju hitnosti, postaje istovremeno poetski i politički, prostor nade, brige i kritičke refleksije. Knjiga povezuje generacije i u tome se pronalazi mogućnost kritičkog otpora savremenoj kolonizaciji naše percepcije. U vremenu u kojem se slike proizvode brže nego što se mogu razumjeti, sposobnost da se od mišljenja stvori slika postaje jedan od najvažnijih oblika slobode.

Irena Lagator Pejović je umjetnica i teoretičarka umjetnosti čija se postmedijska i postkonceptualna praksa odvija na presjeku savremene umjetnosti, kritičke teorije i ekokritičkog istraživanja. U svom radu istražuje razarajuće mehanizme neoliberalnog poretka, brisanje arhitektonskog naslijeđa, komodifikaciju javnog prostora i kolonizaciju percepcije. Centralno mjesto u njenoj praksi zauzima bavljenje ekologijom i efektima klimatskih promjena, sagledano kroz prizmu ekozofije Félixa Guattarija i njegovih triju nerazdvojnih registara: ekološkog, socijalnog i subjektivnog. Na internacionalnoj sceni savremene umjetnosti prisutna je od 2000. godine. Vanredna je profesorka na Univerzitetu Donja Gorica u Podgorici. Predstavljala je Crnu Goru samostalnom izložbom na 55. Bijenalu u Veneciji (2013). Izlagala je u institucijama poput Pinakothek der Moderne u Minhenu, MG+MSUM u Ljubljani, Muzeja MAXXI u Rimu, La Triennale di Milano, Kunsthal Charlottenborg u Kopenhagenu, Istanbulskog bijenala, White Box Art Center u Njujorku i Salzburger Kunstverein, između ostalih. Medju brojnim nagradama, dobitnica je UNESCO nagrade za promociju umjetnosti na 4. Cetinjskom bijenalu i nagrade 24. Memorijala Nadežde Petrović. Njeni radovi nalaze se u brojnim privatnim i javnim kolekcijama, među kojima izdvajamo: FRAC Marseille, Villa Pacchiani Santa Croce sull’Arno, MSU Beograd i MSUCG Podgorica. Zajedno sa Natalijom Vujošević uređuje projekat Arhiv Cetinjskih Bijenala (ISU+FPNJ).

www.irenalagator.net

Moderator: Aleksandar Ćuković

Andrija Radulović rođen je 1970. godine u Podgorici, gdje je završio osnovnu i srednju školu. U mornarici u Istri bio je 1988/1989. godine. Istoriju je studirao na Univerzitetu Crne Gore, a Fakultet razredne nastave završio je na Novosadskom univerzitetu.

Radulovićev pjesnički prvijenac – pjesnička zbirka „Pogled s mosta“, izlazi iz štampe 1994. godine, u izdanju „Unireksa“, a zatim slijede knjige poezije: „Znak u pijesku“ (Grad pisaca, Herceg Novi, 1995), „Ponoć na Donu“ (Obodsko slovo, Rijeka Crnojevića, 1997), „Ognjeno rebro“ (Stupovi, Andrijevica, 1998), »Riječ sa juga / izbor kratkih pjesama na ruski jezik“  (Oktoih, Podgorica, 2000), „Anđeo u pšenici“ (Apostrof, Beograd ; Udruženje književnika Crne Gore, Podgorica, 2002), „Ogneno rebro“  (na bugarskom jeziku), Sofija, 2003, „Coasta de boc« (na rumunskom jeziku), Trgovište, 2006, „Sniježna azbuka“ (Oktoih, Podgorica, 2007), „Zvono“ (poema), Unireks, Podgorica, 2008, „Bivše kraljevstvo“ (Udruženje književnika Crne Gore, Podgorica, 2010), „Снежная азбука“ (na ruskom jeziku), Tver – Podgorica, 2011, „Snežna azbuka“ (na slovenačkom jeziku), Ljubljana, 2013, „Jezerski vrh“ (antologija poezije povodom 200-godišnjice Njegoševog rođenja), Književno društvo „Njegoš“, Nikšić – Štampar Makarije, Beograd, 2013, „Bijela pčela Volta Vitmena“ (Obodsko slovo, Podgorica – Štampar Makarije, Beograd, 2015), „Kad bih plakao kao vinograd“ (Unireks, Podgorica ; Beograd 2018).

Radulović je dobitnik brojnih domaćih i međunarodnih nagrada i priznanja. Između ostalog, dobitnik je sljedećih nagrada:

Nagrada „Božidar Vuković Podgoričanin“ – Nagrada Udruženja književnika Crne Gore (na Međunarodnom sajmu knjiga, Podgorica 2008. g); Godišnja nagrada Udruženja književnika Crne Gore „Marko Miljanov“; Laureat međunarodnog književnog festivala – Zlatno pero Rusije (Moskva); Tverska Gramota za visoki doprinos u razvoju crnogorsko-ruskih kulturnih veza i za knjigu »Sniježna azbuka«(Ministarstvo kulture Tverske gubernije-Rusija); Gramota Literarnog muzeja Bugarske (Sofija); Balkanika – Nagrada festivala pjesnika Balkana (Rumunija); Međunarodna nagrada za poeziju „Naji Naaman“ u Libanu; „Boris Kornilov“ (Sankt-Peterburg, Rusija); Internacionalna nagrada „Nosside“, UNESKO (Italija); Nagrada Udruženja književnika Srbije „Simo Matavulj“ (Beograd); „Kočićevo pero“( regionalna nagrada, Banja Luka-Beograd); Povelja Aninoasa (Rumunia),Zlatna značka Kulturno prosvetne zajednice Srbije;  Vukova povelja;  Diploma izuzetnosti Međunarodnog maratona poezije Lenart (Slovenija).

Poezija Andrije Radulovića prevedena je na ruski, engleski, bugarski, italijanski, rumunski, španski, grčki, mađarski, arapski, danski, slovenački, makedonski, poljski, švedski, ukrajinski, francuski, bjeloruski, njemački, hebrejski, češki ,  slovački  i svahili jezik .

Pjesme su mu zastupljene u velikom broju domaćih i stranih izbora, pregleda, atlasa i antologija poezije. Čuvena antologija slovenske poezije „Iz vijeka u vijek“, koja je objavljena u Moskvi 2003. godine, u redakciji istaknutih ruskih pisaca, kritičara, filologa i akademika, završava se pjesmama Andrije Radulovića.

Aleksandar Ćuković

Dr Aleksandar Ćuković, književnik, politikolog, književni kritičar i filozof, rođen je 1991. godine u Nikšiću.

Objavio je knjige: Sporedni poredak, kratke priče, 2012; Omča, roman, 2013; Konture horizonta, intervjui, 2015; Kad skidaju krila, kratke priče, 2018 – dva izdanja; Pisac u kupatilu, kratke priče, 2019; Vrijeme riječi – Udruženje književnika Crne Gore od 1946. do 2020. godine, monografija, 2020 – koautorstvo sa Milicom Kralj; Herostratov asistent, poezija, 2021; Slučaj Danonoćnik, kritika, 2022; Čelebić: iskustvo i pjesništvo, kritika, 2022; Teror razonode, esejistika, 2024, Strah od igre, kratke priče, 2025, Poetski svjetovi Andrije Radulovića – promenade poetskim univerzumom, kritika, 2026, i Prva biblioteka pristupačnih formata u Crnoj Gori 2006-2026, monografija, 2026.

Dobitnik je književnih nagrada: Marko Miljanov, Mirko Banjević, Miodrag Ćupić, Blagodarje, Vidovdanska povelja, Nadži Naman (Naji Naaman) kao i nagrade za najbolju kratku priču na „Podgorica art festivalu” 2018. godine. Dobitnik je Prve godišnje nagrade Udruženja novinara Crne Gore za 2019. godinu.

Ćukovićeve priče i pjesme prevođene su na engleski, ruski, njemački i arapski jezik. Autor je niza naučnih i stručnih radova iz oblasti društvenih i humanističkih nauka. Priređivač je velikog broja knjiga. Glavni je i odgovorni urednik časopisa Stvaranje i audio časopisa Glas. Bivši je prvi urednik dodatka o kulturi „Ćirilica” dnevnih novina Dan. Viši je istraživač na Istorijskom institutu Univerziteta Crne Gore. Autor je emisije „Kontekst” na Radio i televiziji Nikšić, kao i TV kolumne „Da se razumijemo” na istom mediju.