Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

 

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije

Narodno pozorište Republike Srpske

Milena Marković

Šine (16+)

Režija: Milan Nešković

Dramaturgija: Aleksandar Vasiljević

Scenografija: Dragana Purković Macan

Kostimografija: Marija Tavčar

Muzički koncept, izbor muzike i aranžmani: Boris Šavija

Muzički saradnik: Dušan Pokrajčić

Scenski pokret: Emir Fejzić

Igraju: Danilo Kerkez, Ilija Ivanović, Vojin Topalović, Senad Milanović, Anando Čenić, Anđela Rakočević, Dragana Marić, Anđela Tasić, Dana Poletan, Sandra Pravuljac, Boris Šavija, Vladimir Đorđević

RIJEČ REDITELJA

Često čujemo da je Milena Marković „čista poezija“ u pozorištu, ali za svakog reditelja ili glumca to znači nešto drugo, intimno. Za mene je Milena pesnikinja koja osvetljava one prostore ljudske prirode koje silno želimo da sakrijemo, a da ne „upali svetlo“ osude, suočavanja i razotkrivanja. Ona vešto kreira dramatičan kontekst u kojem je površnost neodrživa. Кod nje se čovek, hteo – ne hteo, sam pojavi i ispolji u najkrhkijem obliku. Tako je tekao i naš proces – jedni drugima pružili smo svoje lične istine, želeći da ljudskošću pokorimo taj poetični, surovi svet, u kojem se „Šine“ događaju.

I dalje sam uzbuđen pred činjenicom da ovu predstavu radim sa mladim ljudima, koji su se rodili posle završetka ove priče. Nemaju nikakvo sećanje na događaje o kojima drama govori. Posmatrajući svet predstave njihovim očima, neprestano se pitam kako smo dopustili da se sve to dogodi. Jesmo li ikada suštinski osvestili šta nam se zapravo dogodilo? Кoliko smo sami tome doprineli? Ili nas i dalje mrzi učiteljica i problem nije u nama.

Oduvek u pozorištu postavljamo mnoga pitanja, ali danas znam jedan siguran odgovor: okružite se mladošću. Ona je pametnija, lepša, iskrenija, po svemu bolja verzija svih nas.

Milan Nešković

RIJEČ DRAMATURGA

Drama „Šine“ Milene Marković, napisana 2002. godine, jeste jedna od onih drama koje vrijeme teško gazi i koje svoju aktuelnost održavaju duži niz godina. Specifičnim pristupom strukturi drame, kroz jedanaest scena koje je Milena napisala, uspjela je da nam prikaže tri perioda – prijeratni, ratni i poslijeratni. I upravo kroz ta tri perioda, na genijalan način, ponudila nam je široku lepezu likova, koji svoj razvojni luk determinišu u zavisnosti od situacije u kojoj se nalaze. Sažeti veliki broj dramskih situacija u jednoj ovako kompleksnoj priči, prilika je da se upoznamo sa temama koje muče likove u tinejdžerskom, ranom adolescentskom i kasnijem životnom, ili zrelijem dobu junaka koji su protagonisti ove priče. Da li se plaćaju greške iz mladosti? Da li su oni unutrašnji emotivni ožiljci, isti kao i oni fizički, koji nam se nameću samo zato što neko nalaže da vjerujemo u to da smo podijeljeni, da nismo svi ljudi od krvi i mesa, i da li nam se pruži prilika da opravdamo svoje grijehove?! Da li nas je na kraju Bog pogledao, kao što kaže Junak u ovoj drami?! Ovo je priča o različitim vrstama ljubavi i nadi koja se iz velike nemoći, nesnađenosti i nerazumnosti rađa negdje na kraju svake scene. A ta nada uvijek govori, možeš da promijeniš. Ne vode sve Šine u propast, neke su samo put do prosvjetljenja.

Aleksandar Vasiljević

 

Шине

Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

 

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije

Žana Lekić, flauta

Petra Lekić, flauta

Vladana Perović, klavir

 

Žana Lekić je flautistkinja i redovna profesorica kamerne muzike na Muzičkoj akademiji na Cetinju. Muzičko obrazovanje započela je u Školi „Stevan Mokranjac“ u Kraljevu u klasi uglednog pedagoga profesora Karolja Maročika, a studije flaute završila je na Muzičkoj akademiji na Cetinju, gdje je diplomirala i magistrirala sa najvišim ocjenama u klasi renomiranog profesora Ljubiše Jovanovića. Tokom školovanja bila je dobitnica brojnih nagrada na republičkim, saveznim i međunarodnim takmičenjima, nastupajući kao solistkinja i u kamernim sastavima. Usavršavala se na seminarima kod uglednih svjetskih flautista, među kojima su Janos Bálint,
Michael Debost, Aurel Nicolet i Peter Lucas Graf. Ostvarila je zapaženu koncertnu karijeru nastupajući na značajnim festivalima i koncertnim scenama u Crnoj Gori, regionu i inostranstvu, uključujući Italiju, Francusku, Rusiju, Kinu, Hrvatsku i Sloveniju. Posebno se ističu nastupi u Parizu, Španiji, Moskvi i Pekingu, kao i brojna premijerna izvođenja savremenih kompozicija. Paralelno sa izvođačkim radom, aktivno je posvećena pedagoškom radu na Muzičkoj akademiji na Cetinju, gdje je obrazovala generacije nagrađivanih učenika i studenata. Jedna je od osnivača kamernog trija Ardor, sa kojim kontinuirano promoviše kamernu i savremenu muziku, kao i stvaralaštvo crnogorskih kompozitora. Član je novoosnovanog tria „Alba Montenegrina“ koji čine renomirane crnogorske umjetnice flautistkinja Petra Lekić i klaviristkinja Vladana Perović. Aktivno učestvuje u kulturnom i javnom životu Crne Gore dajući značajan doprinos obogaćivanju crnogorske kulturne scene.

Petra Lekić (Bar, 2000) svoje muzičko obrazovanje započela je u rodnom gradu, a već sa 17 godina primljena je na Univerzitet za muziku i teatarske umjetnosti u Beču, jedan od najprestižnijih svjetskih fakulteta za muziku. Osnovne studije završila je 2023. godine , a 2026. godine stekla je titulu magistra artium na istom Univerzitetu u klasi renomiranog profesora i solo flautiste Bečke Filharmonije Waltera Auera.
Tokom školovanja dobitnica je brojnih državnih i međunarodnih nagrada, među kojima se izdvajaju: 1. nagrada na Državnom takmičenju Crne Gore, 1. nagrada (laureat) na međunarodnom takmičenju „Miodrag Azanjac“ u Beogradu, 2. nagrada na takmičenju „Premio Clivis“ u Rimu, 2.nagrada na Medjunarodnom Takmicenju “Emona” u Ljubljani. Kao solistkinja održala je koncerte u Crnoj Gori i Evropi, a kao orkestarski muzičar nastupala je u renomiranim dvoranama, uključujući Musikverein u Beču, Wiener Konzerthaus, Franz Liszt Koncertnu dvoranu u Budimpešti i Nacionalnu koncertnu dvoranu u Dablinu. Godine 2025. nastupala je sa Vienna Walzer Orchestra na turneji u Japanu, u svjetski poznatim dvoranama među kojima se izdvajaju Tokyo Opera City Hall i Osaka Symphony Hall. Često nastupa i kao saradnik Crnogorskog simfonijskog orkestra. Članica je novoosnovanog tria „Alba Montenegrina“ koji čine još renomirana crnogirska flautistkinja Žana Lekić i renomirana crnogorska klaviristkinja Vladana Perović. Sarađivala je sa istaknutim dirigentima kao što su: Marc Korovitch, Andres Orozco-Estrada, Fedor Rudin, Peter Joyce, Marin Alsop, Sian Edwards i Simeon Pironkoff. Petra Lekić se afirmisala i kroz brojne majstorske radionice sa renomiranim profesorima i flautistima kao što su: Karl-Heinz Schutz, Andrea Oliva, Vicens Prats, Felix Renggli, Ljubisa Jovanović, Marina Nenadović, Katarina Azanjac, Michael Moragues, Karin Bonelli, Sebastian Jacot, Ting-Wei Chen i drugi.Kritika je prepoznaje kao jednu od najperspektivnijih mladih crnogorskih umjetnica.

Vladana Perović rođena je 1995. godine u Podgorici, gdje je završila nižu i srednju muzičku školu ‘’Vasa Pavić ’’ u klasi prof. Irme Marković. Sa 17 godina je upisala Konzervatorijum „Santa Cecilia” u Rimu i završila osnovne i magistarske studije sa najvišim ocjenama i pohvalama u klasi prof. Riccarda Marinia. Trenutno je na master studijama za izvođaštvo na Univerzitetu za muziku u Bresci (Italija) u klasi prof. Andreasa Frolicha. Od 2007. do 2012. godine sarađivala je sa eminentnim profesorom i pijanistom Aleksandrom Serdarom, a uporedo sa studijama na Konzervatorijumu usavršavala se na Internacionalnim akademijama u Rimu kod profesora Daniela
Rivere i Konstantina Boginoa, čija je izuzetna ruska pijanistička škola imala veliki uticaj na njen razvoj. Godine 2018/2019 bila je polaznik Internacionalne Akademije u Splitu kod prof. Rubena Dalibaltayana. Osvojila je veliki broj prvih i specijalnih nagrada na domaćim i internacionalnim takmičenjima. Godine 2015. bila je finalista 6. ASEAN International Chopin Piano Competition u Kuala Lumpuru (Malezija) i dobitnik treće nagrade,
dok je 2016.godine bila finalista Malta International Piano Competition i dobitnik specijalne nagrade. Bila je finalista, dobitnik treće nagrade i specijalne nagrade ‘’Sergio Perticaroli’’, koju dodjeljuje asocijacija ‘’ Agimus’’, na
Pijanističkom takmičenju u Rimu 2019.godine. Kao laureat takmičenja „Anemos“ u Rimu 2009. godine nagrađena je srebrnom medaljom Predsjednika Republike Italije. Godine 2008., kao jedan od pobjednika velikog internacionalnog takmičenja „IBLA Grand Prize“ u Raguzi, na Siciliji, učestvovala je na koncertu pobjednika u Carnegie Hall-u u Njujorku. Kao solista i kamerni muzičar imala je veliki broj koncerata u Crnoj Gori, Makedoniji, Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini, Sloveniji, Italiji, Španiji, Portugalu, Njemačkoj, Rusiji i nastupala na brojnim festivalima u zemlji (A Tempo, Kotor Art, Dani muzike, Espressivo, Grad Teatar Budva) i inostranstvu. Nastupala je kao solista sa Crnogorskim simfonijskim orkestrom, Simfonijskim orkestrom mladih iz Beograda, Simfonijskim orkestrom grada Kjodja (Italija), Simfonijskim orkestrom mladih iz Rima i Simfonijskim orkestrom
Muzičke akademije sa Cetinja. Svirala je u Parlamentu Crne Gore i na IX Samitu zvaničnika Jugoistočne Evrope u Budvi. Učestvovala je na velikom broju seminara i radila sa priznatim pijanistima i pedagozima: A. Sokolov, V. Kovač, V. Ovchinikov, B. Kraljević, B. Canino, D. Bashkirov, A. Jasinski, P. Gililov, L. Morales, G. Mazzoccante, A. Mamriev, A. Kobrin, H. Leichtfried, B. Petrushanski, K. Gekić, I. Lazko, G.Gruzman…