Premijerno izvođenje

Europe Symphony

Srđan Bulatović, Darko Nikčević i Bokeljski simfonijski orkestar

Dirigent: Mladen Tarbuk

Gitaristički duo Srđan Bulatović (doktor klasične gitare) i Darko Nikčević (flamenko gitarista i magistar audio tehnologije) stekao je međunarodno priznanje zahvaljujući izuzetnoj virtuoznosti i dinamičnim nastupima, uključujući i dva zapažena koncerta u Carnegie Hallu u Njujorku 2016. i 2017. godine.

Njihov prepoznatljiv muzički izraz spaja balkanske nepravilne (aditivne) ritmove sa ljepotom Mediterana i misticizmom Orijenta, uz snažno uporište u crnogorskom tradicionalnom nasljeđu. Nastupaju širom svijeta već 35 godina, a njihove kompozicije odlikuju se raznovrsnošću u stilu, tehnici i izrazu.

 

Objavili su albume za međunarodne izdavačke kuće Naxos Records i Navona Records, a njihova muzika emitovana je na prestižnim radio stanicama poput BBC Radio 3 i drugih širom Evrope i Amerike.

Europe Symphony

Europe Symphony je savremeno simfonijsko djelo velikog formata koje se oslanja na tradicionalni simfonijski zvuk evropske klasične muzike, obogaćen izražajnim melodijama i savremenim izrazom. Kompozicija istražuje raznovrsne muzičke pejzaže kroz pet stavova, spajajući klasičnu formu sa ličnim autorskim jezikom.

Djelo karakterišu neobični ritmički obrasci, inspirisani lokalnom tradicijom sa prepoznatljivim balkanskim elementima, kao i svježi orkestarski kolorit koji donosi bogatstvo zvučnih boja. Muzika razvija jasan odnos između strukture i izraza, gradeći napetost i dinamiku kroz pažljivo oblikovane tematske cjeline.

Europe Symphony predstavlja spoj tradicije i modernog izraza, oblikovan kroz jedinstven autorski glas koji reflektuje raznolikost i energiju evropskog kulturnog prostora.

Oro

Oro je koncertantna kompozicija za dvije gitare i simfonijski orkestar, inspirisana crnogorskim tradicionalnim nasljeđem i duhom zajedništva. Djelo se oslanja na energiju i simboliku narodnog kola – kao izraza kolektivne snage, ritma i povezanosti.

Kompozicija je zasnovana na izraženom ritmičkom pulsu i dinamičnom dijalogu između gitara i orkestra, gdje solistički instrumenti ne dominiraju, već ravnopravno učestvuju u stvaranju zajedničke muzičke cjeline. Kroz savremeni kompozitorski pristup, tradicionalni elementi se transformišu u koncertni kontekst, zadržavajući svoju autentičnost.

Oro je snažno, energično i komunikativno djelo koje kroz savremeni izraz evocira duh tradicije, istovremeno nudeći publici neposredno i emotivno iskustvo.

 

NU „Bokeljski simfonijski orkestar“ je umjetnički ansambl osnovan u Boki Kotorskoj sa misijom unapređenja i afirmacije simfonijske muzike u regionu, kao i objedinjavanja najperspektivnijih i najistaknutijih muzičara iz Crne Gore i šire. Sjedište orkestra oslanja se na bogato kulturno nasljeđe Kotora, Tivta i Herceg Novog – gradova Boke Kotorske sa dugom i značajnom muzičkom tradicijom.
Orkestar okuplja instrumentaliste različitih generacija – od afirmisanih umjetnika i pedagoga do mladih talenata – čime se podstiče međugeneracijska razmjena znanja i iskustava, ali i dodatno osnažuje kulturni život Boke Kotorske. U svom umjetničkom djelovanju orkestar nastupa pod dirigentskom palicom istaknutog kompozitora i dirigenta Mladena Tarbuka, čime se obezbjeđuje visok umjetnički nivo i interpretativna dosljednost.
Vizija orkestra je da se razvije u prepoznatljiv kulturni brend regiona koji će, kroz umjetnički kvalitet, profesionalizam i kontinuitet rada, doprinijeti međunarodnoj afirmaciji Boke Kotorske i Crne Gore.

Narodno pozorište Beograd

Dragan Karolić

Snežana i sedam patuljaka

Opera za decu u izvođenju Operskog studija „Borislav Popović“

Kompozitor: Dragan Karolić
Dirigent: Stefan Zekić
Režiju Ane Grigorović obnovio Mario Pavle del Monako
Scenografija: Dunja Kostić
Kostimografija: Katarina Grčić Nikolić
Koreografija: Tamara Antonijević Spasić

Igraju: Nevena Đoković, Anđela Simić, Brankica Sebastijanović, Siniša Radin, Luka Jozić, Danijela Popović, Isidora Bogdanović, Milica Strahinić, Katarina Katanić, Teodora Ilić, Milica Žižić, Vera Zečević

Bila jednom jedna Kraljica koja je poželela da ima dete belo kao sneg, usne crvene kao krv i kosu crnu kao noć. Želja joj se ispunila, i rodila se Snežana. Nažalost, ubrzo nakon toga kraljica se razbolela i umrla, a Kralj se oženio drugom ženom, gordom i oholom.

Nova Kraljica je imala čudesno ogledalo, i svakog dana bi mu postavila isto pitanje – da li je najlepša na svetu, a ogledalo bi odgovorilo da jeste. Ipak, jednog dana, ogledalo je odgovorilo da je najlepša Snežana. Kraljica je bila strašno ljubomorna jer više nije bila najlepša u carstvu, i pozvala je kraljevskog lovca da ubije Snežanu.

Ipak, Lovac se sažalio na Snežanu i poštedeo je, rekavši joj za naum zle Kraljice. Snežana je pobegla duboko u šumu, kako je kraljica ne bi našla. Bežeći kroz šumu, Snežana je došla do jedne kuće. Kako je noć počela da pada, a Snežana se umorila, odlučila je da se sakrije unutra. U kući je sve bilo malo, mali sto, male stolice, malo posuđe, i sve postavljeno za večeru. Snežana je jela, a zatim zaspala, preplavljena umorom.

Kada se Snežana probudila, oko sebe je ugledala stanovnike kuće – sedam patuljaka. Patuljci su se ubrzo sprijateljili sa Snežanom i primili je u svoju družinu. Zla kraljica je, međutim, pomoću svog ogledala saznala da je Snežana i dalje živa. Zato se prerušila u staricu koja prodaje jabuke, a jednu jabuku, namenjenu Snežani, je začarala tako da bude otrovna.

Kraljica je sačekala da patuljci odu na posao, a zatim je došla u kuću u šumi. Snežana nije prepoznala kraljicu i pojela je njenu otrovnu jabuku. Istog trenutka pala je na zemlju kao mrtva, a kraljica je pobegla, likujući. Kada su patuljci došli i zatekli je, pali su u očajanje. Tada je naišao jedan princ, koji se odmah zaljubio u Snežanu i poljubio je. Snežana je od poljupca magično oživela, i usledilo je opšte slavlje, a Snežana i princ su odmah dogovorili svadbu.

Došla je i svadba na kojoj se pojavila zla Kraljica. Iznenađena što vidi Snežanu, izlanula se i tako otkrila da je ona bila krivac za trovanje. Suočena sa svojim zločinima, kraljica se pokajala i izvinila, i svi su živeli srećno i radosno do kraja života.

Balkan Cellos

Cellusion Summer Tour

• Dmitrij Prokofjev – čelo/umjetnički rukovodilac
• Olesja Anakovskaja
• Milan Ninković
• Maja Antić-Kalezić
• Andrej Zakrajšek
• Lazar Bubanja
• Vladimir Virok-Stoletov
• Sari Šaćiri

Slaven Ljujić – perkusije

 

Nevladino udruženje Internacionalna muzičko-scenska asocijacija (IMSA) iz Crne Gore pokrenula je projekat koncertnog ciklusa koji predstavlja inovativan muzički ansambl Balkan 8, sastavljen od osam violončelista i jednog perkusioniste. Idejni tvorac i umjetnički rukovodilac ansambla je renomirani violončelista Dmitrij Prokofjev. Ovaj jedinstveni sastav okuplja muzičare iz Crne Gore i regiona, sa ciljem da reinterpretira i predstavi bogatstvo tradicionalnih melodija Balkana i drugih kultura svijeta kroz originalne aranžmane, u formi visoko profesionalnog koncertnog nastupa.

ZAŠTO OSAM VIOLONČELA?

Ansambl sastavljen od osam violončela predstavlja rijetku formaciju na svjetskoj muzičkoj sceni, zbog složenosti izvođenja i izuzetnih izražajnih mogućnosti koje pruža ovakav instrumentalni sastav. Zvuk violončela obuhvata širok tonski raspon, od dubokih i punih basova do melodijskih linija sličnih ljudskom glasu. U kombinaciji sa perkusijama, ansambl Balkan 8 donosi bogat, prožimajući i emocionalno snažan muzički doživljaj.

REPERTOAR I UMJETNIČKI KONCEPT

Ansambl Balkan 8 specijalizovan je za izvođenje autorskih aranžmana tradicionalnih melodija Balkana i muzičkog nasljeđa različitih naroda svijeta. Njihov repertoar obuhvata: • Tradicionalne melodije sa prostora bivše Jugoslavije i šireg Balkana • Etnomuzičke teme iz Evrope, Bliskog istoka, Indije, Srednje Azije i Afrike • Srednjovjekovne i starije narodne pjesme • Pojedine segmente klasične i filmske muzike uklopljene u tematske cjeline Ansambl koristi tehnike kolaža, rekompozicije i fuzije više muzičkih formi, kreirajući potpuno nove cjeline koje zadržavaju autentičan karakter izvorne melodije, ali u savremenom izvođačkom ruhu. Ovakav pristup

 

Ljetnje refleksije

Milica Lundin, klavir

Deana Pataković, klavir

Maja Đurić, fotografija

 

Tri umjetnice, Deana Pataković, Milica Lundin i Maja Đurić – dvije pijanistkinje I umjetnička fotografkinja, koje spaja zajednička umjetnička vizija.

Milica i Deana sviraju solo kompozicije, kao I dijela u četiri ruke, koja ilustruju žubor vode, morske talase, ptice, barke, ljetnju paradu, vatrenu stihiju I praznično raspoloženje. Djela su uglavnom iz perioda impresionizma I romantizma, sa izuzetkom komada za 4 ruke mladog kompozitora Draška Adžića, koje je napisano specijalno za ovu priliku. U konceptu programa je I projekcija slajdova fotografkinje Maje Đurić, koja će obogatiti prostor svojim vizuelnim rešenjima I morskim fotografijama.

Sve tri umjetnice su svojim porijeklom, prisustvom I radnim doprinosima dio lokalne Budvanske i Crnogorske kulture, pa se nadamo da će njihov doprinos ljetnjoj kulturnoj sceni biti interesantan njima već bliskoj publici.

 

 

Deana Pataković je  rođena u Beogradu gdje je na Fakultetu muzičke umetnosti kao student generacije diplomirala I magistrirala u klasi prof. Mirjane Šuice Babic. Usavršavala se u Londonu kod profesora Džona Bingama (Trinity College of Music) I KendalaTejlora (Royal College of Music).Godine 1991/92 je kao stipendista Francuske vlade studirala na pariskoj Ecole Normale de Musiquegde u klasi prof. Fransoaz Bife Arsenijevic.

Dobitnica je mnogih značajnih nagrada I priznanja: Oktobarska nagrada grada Beograda za mlade, Smeli cvet, Emil Hajek, nagrada iz fonda Jelene Pavlović za najbolji diplomski koncert. Održala je više od 800 solističkih koncerata. Još u toku studija nastupala je kao jedan od promoter klasične muzike u okviru misije Muzičke omladine I njihove platform za mlade koncertne talente Orfej. Predstavila se kao solista sa renomiranim orkestrima regiona u saradnji sa poznatim dirigentima Jovanom Šainovićem, Vančom Čavdarskim, Stankom Jovanovićem, Bojanom Suđićem, Vesnom Šouc, Pavlom Medakovićem, Antonom Kolarom. U organizaciji Jugokoncerta imala je seriju resitala u gradovima Srbije, od 1994 do 2000 godine, kao i u Skoplju, Dubrovnikui u Budvi na festivalu Grad teatar.

Na međunarodnoj sceni su zapaženi njeni solistički koncerti u Engleskoj u crkvi St Martin-in-the-Fields, u Šekspirovom institutu  u Stratford-upon-Avon, kao I na prestižnim muzičkim festivalima u Londonu, Molvenu, Ličfildu, Birmingemu, Noriču I Edinburgu. Svirala je u Francuskoj, Italiji, Švajcarskoj, Rusiji, Jordanu, Eritreji I Kuvajtu. Od nastupa sa stranim orkestrima izdvajaju se njeni koncerti sa Jordanskim simfonijskim orkestrom u Amanu I na festivalu u Džerasu, kao I na festival Murtenclassics u Švajcarskoj sa Praškom filharmonijom I dirigentom Tomasom Reznerom.

U aprilu 2011 je proslavila 25-ogodišnjicu rada velikim koncertom u dvorani Skupštine grada Beograda. Bila je specijalni muzički gost u Viktorija Holu u Ženevi I na takmičenju «Martin Ennals» 2012. Svakog septembra se predstavlja ženevskoj publici u okviru tradicionalnog Piano festivala, koji okuplja pijaniste iz Švajcarske. Od 2015 redovno održava resitale u okviru Festivala muzike u Ženevi.

Objavila je tri CDa sa klavirskom muzikom srpskih I stranih kompozitora. Radila je kao profesor klavira u status docent na Fakultetu muzičke umetnosti u Begradu I na Institutu Jaques Dalcroze, a od 2016-e je professor klavira u Muzičkom centru Međunarodne škole u Ženevi. Više o Deani Pataković može se naći na https://deanapatakovic.ch/

 

 

Maja Đurić je umjetnička fotografkinja, istoričarka I teoretičarka umjetnosti, redovna profesorka.Diplomirala je istoriju umjetnosti u Beogradu, magistrirala  u Pragu, a doktorirala teoriju medija na Univerzitetu umetnosti u Beogradu. Predaje fotografiju I istoriju umjetnosti, objavljuje naučne I stručne tekstove, a u leksikografskim izdanjima CANU djeluje kao urednica oblasti fotografije I likovna urednica.U autorskom radu spaja dokumentarnu preciznost i poetsku atmosferu, posebno u motivima mora, svjetla I mediteranskog pejzaža.Za concert Ljetnje refleksije njene fotografije prate muzički tok programa kao vizuelni odjeci vode, talasa I ljetnjih prizora.

https://leks.canu.ac.me/web/llucg.php?OID=3339

 

 

Milica Lundin je švedska pijanistkinja jugoslovenskog porekla.Rođena je na Cetinju 1963, a odrasla u Beogradu gde je izavršila svoje muzičko školovanje na Fakultetu Muzičkih umetnosti kod profesora Igora Lazka I Mirjane Šuice-Babić. Provela je tri ipo godine na usavršavanjima za pijanistu I kamernog muzičara na moskovskom Institutu „Gnjesini“ u klasi Valerija Starodubrovskog I na Muzičkoj Akademiji u Vilniusu u klasama profesora Piatrasa Geniušasa I Romualdasa Kulikauskasa. Studirala je I istoriju umetnosti I kulturni menadžment na Stokholmskom Univerzitetu, a potom stekla master diploma iz oblasti kulturne politike I menadžmenta sa udruženog kursa Univerziteta umetnosti u Beogradu I Univerziteta Lumierè Lion 2. Zbog svoje porodične situacije (suprug joj je švedski diplomata) često menja mesto boravka, ali je stalno nastanjena u Stokholmu, gde radi kao professor klavira, pijanista I kulturni menadžer. Nastupala je u Srbiji, Litvaniji, Latviji, Švedskoj, Rusiji, Španiji I Crnoj Gori kao kamerni muzičar I solistkinja, vrlo često sa delima švedskih kompozitora. Sve o koncertima I projektima Milice Lundin može se naći na    www.orfeuspiano.se

 

 

 

 

 

 

 

 

 

KotorArt/Gradsko pozorište Podgorica/Muzički centar Crne Gore/Fondacija ME&US

Ostrvo

Kamerna opera za tri ženska glasa, kamerni ansambl i elektroniku

Muzika i režija: Irena Popović

Libreto: Jelena Novak

Kostimografija: Lina Leković

Video: Emil Petrov

Učesnici:

Olivera Tičević, sopran

Dubravka Drakić, glumica

Sofija Ivanović, dečji glas

Ansambl Boka:

Tamara Jovanović, flauta

Nenad Jovanović, violina

Željko Ivović, violončelo

Marina Mikić, klavir

Srđan Palačković, perkusije

Irena Popović, elektronika

Čekajući svog supruga da se vrati iz plovidbe, Jacinta Kunić iz Perasta izrađivala je goblen. Osim damasta i bisera različitih boja, Jacinta je koristila i vlasi svoje kose za izradu goblena. Dugih 25 godina posvećeno je vezla goblen nadajući se da će dočekati svog supruga koji se nikada nije vratio s plovidbe. Predanje kaže da je Jacinta izgubila vid vezući goblen. Uvertiru karakteriše smjenjivanje burnih i intimnih odsjeka koji metaforično predstavljaju život žene koja u svom dubokom bolu ipak opstaje, neumorno i posvećeno tkajući goblen simbol svoje ljubavi prema čovjeku koga nikada više neće stresti. Kroz operu će nas voditi tri glasa: narator –

glumica, operski glas i glas djevojčice, koji će kroz poetske slike ispričati jednu od najpotresnijih legendi Boke. Jacinta, kao narator danas, sjeća se svog djetinjstva dok je bila djevojčica, a kao odrasla (operska pjevačica) ni ne sluti da će život u zatvorenom svijetu svijetu. U libretu se smjenjuju prošlost i sadašnjost, san i java, a susreću se i najljepši stihovi ženske poezije. Dugih 25 godine strepnje, čekanja, isčekivanja i samoće prati i kamerni ansambl Boka koji će, pored svirajućih dijelova, imati i dionice koje se izgovaraju ili šapuću, te tako postaju multipliciran glas Jacinte. Opera odmiče od očekivanih impostiranih glasova i pretvara se u svojevrsni vapaj i glas svih bića koja vjerno čekaju.

Ostrvo i ja, Jacinta

Nešto kao ili poput “Rediteljska eksplikacija”

“Ostrvo (Gospa od Škrpjela) nije opera o događaju, već o trajanju. Njen osnovni dramski materijal nije radnja, nego vreme. U središtu se nalazi Jacinta, žena koja veze i čeka. Međutim, njeno čekanje nije određeno odsustvom muža, već kvalitetom njenog prisustva u svetu.

Polazim od razumevanja čekanja ne kao pasivnog stanja, već kao aktivnog oblika bivanja. U tom smislu Jacinta nije figura patnje, već figura pažnje. Bliska je misli da je pažnja najčistiji oblik ljubavi. Dok veze, ona ne prekraćuje vreme; ona ga oblikuje. Svaki ubod igle postaje čin upisivanja smisla u prolaznost.

Rediteljski postupak zasniva se na radikalnoj redukciji scenskog znaka. Pokret, pogled, dah i tišina postaju osnovni gradivni elementi opere. Takav pristup proizlazi iz uverenja da intenzitet ne nastaje iz gomilanja sredstava, već iz njihove preciznosti. Kao što je Konstantin Stanislavski tragao za istinom scenskog postojanja, tako i ova opera nastoji da uspostavi stanje autentičnog prisustva, oslobođenog psihološke ilustracije i spoljašnje dekorativnosti.

U tom smislu bliska je i promišljanjima Antonin Artaud o pozorištu koje deluje ispod i izvan jezika, kroz ritam, energiju i gustinu prisustva. Značenje ne nastaje prvenstveno iz onoga što je izgovoreno, već iz onoga što se događa između tela, glasa, prostora i tišine.

Tri glasa ne predstavljaju tri lika, već tri vremenske ravni jedne svesti. Mladost, zrelost i starost postoje istovremeno, stvarajući polifoniju sećanja, iskustva i očekivanja. Time se linearno vreme suspenduje, a opera ulazi u prostor rituala. Ne zanima je razvoj događaja, već produbljivanje stanja.

Tri glasa ne predstavljaju samo tri doba jedne žene. Oni postepeno prerastaju u kolektivni ženski glas, glas koji nadilazi biografiju Jacinte i postaje glas mnogih generacija žena koje su čekale, tkale, pevale, molile se i čuvale vreme. U tom smislu opera polazi od intimnog da bi dospela do univerzalnog.

U oblikovanju tog glasa mogu se prepoznati odjeci vokalnih poetika Laurie Anderson i Meredith Monk, posebno u razumevanju glasa kao prostora sećanja, ritma i prisustva. Međutim, njegov najdublji izvor nalazi se u ritualnoj repetitivnosti uspavanki koje su pevale moja majka i baka. Ponavljanje ovde nije minimalistički postupak u formalnom smislu, već arhaični čin pamćenja. Kao u molitvi, uspavanci ili obredu, ponavljanje ne proizvodi identično, već postepeno menja stanje svesti. Ono ne vodi naraciji, već kontemplaciji. Minimalizam se zato u ovoj operi ne pojavljuje kao estetski cilj, već kao posledica rituala.

Scenski prostor nije realistički prikaz ostrva. Ostrvo se pojavljuje kao metafizički pejzaž — mesto između kopna i mora, prisustva i odsustva, života i sećanja. Kao što je Gospa od Škrpjela vekovima građena kamen po kamen, tako se i Jacintin identitet gradi iz niza gotovo nevidljivih gestova vernosti.

Tišina u ovoj operi ima jednaku dramaturšku vrednost kao i muzika. Ona nije praznina između zvukova, već prostor u kojem postaje čujno vreme. Ova opera veruje ideji Peter Brook da se suština pozorišta ne nalazi u sredstvima, već u prisustvu. Zbog toga se scenski jezik neprestano kreće prema redukciji. Kada se ukloni sve što je suvišno, ostaju telo, glas, dah i vreme. Upravo u tom prostoru elementarnog susreta između izvođača i publike nastaje mogućnost kontemplacije. Čekanje tada prestaje da bude radnja i postaje iskustvo.

Ostrvo (Gospa od Škrpjela) ne poziva publiku da prati priču, već da iskusi trajanje. Da bude sa Jacintom u vremenu koje nije usmereno ka cilju, već ka punini postojanja.

To je opera o čekanju koje nije nedostatak, nego izbor. O čekanju koje nije bol zbog odsustva, već svesna odluka da se ostane veran prostoru, sećanju i ljubavi. Jacinta ne postoji zato što neko treba da se vrati. Ona postoji zato što je sposobna da ostane.

U toj sposobnosti ostajanja, u tom tihom i postojanom činu prisustva, nalazi se etičko i estetsko jezgro ove opere. Kao što se goblen stvara jednim ubodom igle, a ostrvo jednim kamenom, tako se i život gradi od gotovo nevidljivih činova trajanja. Upravo tim činovima posvećena je ova opera.

Iren Popović, kompozitorka i rediteljka

Solistički koncert “Muzički biseri Crne Gore”

Slaven Knezović

Jelena Dobrković, klavir

 

Slaven Knezović  Rođen 1971. u Podgorici. Potiče iz porodice muzičkih intelektualaca.Njegovo profesionalno i životno opredjeljenje je muzika i to od djetinjstva kada  je već tada kao dječak sa violinom bio prepoznatljiv i u gradu,republici i bivšoj državi Jugoslaviji.

Iako mlad uspješno je reprezentovao Crnogorsku umjetnost i kulturu na svim svjetskim meridijanima od kojih se izdvaja nastup u Evropskom orkestru najboljih studenata u kojem je bio prva violina. Dobitnik  niza domaćih i medjunarodnih priznanja i kao instrumentalista I kao  autor od umjetničke do popularne muzike,

Kontinuirano se bavi komponovanjem autorske i obradama Crnogorske tradicionalne muzike,

Punih 35 godina stalno zaposlen u RTCG .

Od dugogodišnjeg zamjenika koncert majstora Crnogorskog Simfonijskog orkestra,direktora Muzičke produkcije do urednika u redakaciji  muzičkog programa RTCG .

 

 

 

 

Jelena Dobrković Rođena je 1981 u Foči. Osnovno muzičko obrazovanje završila je u Baru u klasi prof. Nine Sotnjičuk. Srednju muzičku školu završila je u Podgorici kao djak generacije u klasi prof. Anke Asanović.1998 OMPA je proglasila za najboljeg srednjoškolca Crne Gore. 1999 god. Održala je prvi solistički koncert na Barskom ljetopisu. U više navrata svirala je u CNP- u.Nastupala je i u Zetskom domu na Cetinju. Tokom školovanja osvojila je mnogobrojne specijalne nagrade na medjunarodnim takmičenjima: Italija, Francuska, Rumunija, Engleska.Diplomirala je na Akademiji umetnosti u Novom Sadu u klasi prof. Rite Kinke. Za vrijeme studija kao jedan od najboljih studenata nastupala je u okviru NOMUS-a širom Srbije( Subotica, Novi Sad, Beograd, Kragujevac). Od 2004 . Godine radi kao prof. klavira u muzičkoj školi “ Petar II Petrović Njegoš” u Baru. Takodje radi i kao vanredni profesor u muzičkoj školi za talente” Andre Navara” u Podgorici. Uporedo sa pedagoškim radom , od 2010-2020 godine obavljala je poslove šefa klavirskog odsjeka u Baru. Tokom pedagoškog rada sa svojim učenicima osvarila je visoke rezultate na domaćim i medđunarodnim takmičenjima u Crnoj Gori, Srbiji, Makedoniji, Bosni i Hercegovini,Hrvatskoj,Sloveniji,Italiji, Albaniji,Francuskoj,Španiji,Austriji, SAD, Kanadi,Malti,UK. Njeni učenici su osvojili preko 300 prvih i specijalnih nagrada. Učenici su joj nastupali u prestiznim dvoranama kao što su the DiMenna Cenar u Njujorku,The Sheldonian Theatru u Oxfordu,Palau Della Musica u Barseloni. Njeni učenici su na studijama na Akademiji umetniosti u Novom Sadu i kao i Muzičkim akademijama u Beogradu i Zagrebu.Učestvovala je na različitim stručnim seminarima koji su se bavili razvojem klavirske pedagogije kao i usavršavanjem izvodjačke tehnike.Ima zvanje nastavnik viši savjetnik. Više puta je bila član žirija na Državnom takmičenju kao i na raznim medjunarodnim takmičenjima. 2018 godine sa koleginicom Mirjanom Rajčić koja živi i radi u Madridu, snimila je spot za kompoziciju “ Durmitor” koju je pisao mr. Miro Kruščić istaknuti crnogorski dirigent i kompozitor pod pokroviteljstvom Ministarstva kulture Crne Gore i Opštine Bar. Sarađivala je kao korepetitor sa operskom divom Aleksandrom Vojvodić Jovović kao i sa horom Antivari Musica iz Bara

Tree cellos

Od tišine do oluje

Milan Ninković

Olesja Anakovskaja

Vladimir Stoletov

 

ANSAMBL TREE CELLOS
Milan Ninković (Rijeka, 1989) je započeo svoje muzičko obrazovanje u Muzičkoj školi „Davorin Jenko“ u Beogradu, gdje je učio klavir (u klasi Vesele Perovič ) i violončelo (u klasi Aleksandra Pavloviča). Upisao je Fakultet muzičke umetnosti u Beogradu, studirao klavir u klasi prof. Branka Penčič a i violončelo u klasi prof. Dejana Boziča, a master studije završio je na Univerzitetu umetnosti u Graču u klasi prof. Tobijasa Štosijeka. Tokom studija bio je stipendista Fonda za mlade talente Republike Srbije. Usavršavao se na majstorskim kursevima kod umjetnika kao što su Misa Majski, Ksenija Jankovič, Štanislav Apolin, Gotije Kapison, Reinhard Latzko,  Luis Hopkins i Rudolf Leopold. Takođe, pohađao je kurseve za kamernu muziku sa Majklom Udeom i Antonom Martinovim. Kao orkestarski muzičar, nastupao je sa ansamblima Symphonia Vienna, NoWon Orchestra u Seulu, Wir Sind Wien i Redoute Orchestra. Kao solista, nastupao je sa Fakultetskim orkestrom Univerziteta u Gracu, Crnogorskim kamernim orkestrom i Crnogorskim simfonijskim orkestrom, a 2024. godine premijerno je izveo koncert za violončelo i orkestar br. 2. od Dmitrija Kabalevskog. Od 2017. godine je aktivan na crnogorskoj muzičkoj sceni, nastupajući na festivalima kao s to su KotorArt, Barski ljetopis, Grad teatar Budva, Operosa i Podgoričko kulturno ljeto. Nastupa redovno kao kamerni, orkestarski i solo izvođač . Član je gudačkog kvarteta i kvinteta CŠO i vođa je sekcije violončela Crnogorskog kamernog orkestra. Od 2022. godine je na poziciji solo violončeliste Crnogorskog simfonijskog orkestra, kao i na poziciji solo violončeliste u produkcijskoj kući FAME’S, gdje snima muziku za projekte kao što su Netflix, Disney Plus i National Geographic.

Olesja Anakovskaja je započela svoje muzičko obrazovanje sa sedam godina u Dječijoj muzičkoj školi Gnesin, a nastavila u školi na Moskovskom konzervatorijumu kod A.I. Zagorinskog. Godine 1998. upisuje Moskovski konzervatorijum, a nakon toga i postdiplomske studije na Moskovskom konzervatorijumu, u klasi profesorice M.K. Čajkovske. Godine 2003., počinje da radi u Ruskom nacionalnom orkestru pod upravom M.V. Pletnjova, gdje je od 2007. godine bila drugi asistent koncertmaјstora. Radila je u orkestru sa izuzetnim muzičarima i dirigentima, našeg vremena. Od 2003. godine, članica je kvarteta Ruskog nacionalnog orkestra, sa kojim je gostovala u više od 40 zemalja svijeta. Redovni je učesnik koncerata sa raznim kamernim ansamblima. Održala je niz koncerata kao član gudačkog kvarteta, u teatru Boljšoj u Moskvi. Program je uključivao izvođenje mini-baleta ”Poljubac vjetra” uz muziku A. Rubčova, u režiji Andreja Melanina, gdje su se muzičari, osim sviranja instrumenata, bavili i plesom. Takođe je snimala djela A. Rubčova, A. Šemjonova, V. Belunčova i izvodila njihove kompozicije na koncertima u Moskvi. Učestvovala je na koncertima kao solista Ruskog nacionalnog orkestra. Učesnik je ljetnjeg festivala Napa Valley del Sole u Floridi, gdje je vršila ulogu koncertmaјstora orkestra, nastavnika i kamernog izvođača. U okviru festivala je vodila majstorske kurseve za studente violončela. Učestvovala na međunarodnim festivalima među kojima se izdvajaju BBC Proms (London, Edinburg), Musical September (Montre), Singapore Sun Festival, Tuscan Sun Festival, Warsaw Chopin Festival, Festival Džordža Eneskua (Bukurešt), Međunarodni muzički festival ”Šangajsko proljeće”, Festival umjetnosti ”Boka Raton”, Festival ruske umjetnosti (Bogota, Kolumbija), Međunarodni muzički projekat ”Tri Rima” (Moskva Istanbul–Vatikan), Jehudi Menjuhin festival u Gštadu (Gstaad Menuhin Festival). Svirala je u najprestižnijim salama, kao što su Karnegi hol (Njujork), Santori hol (Tokio), Velika sala Konzervatorijuma (Moskva), Pleyel (Pariz), Concertgebow (Amsterdam). Od 2024. godine radi u Crnogorskom simfonijskom orkestru na mjestu zamjenika vođe.

Vladimir Virok – Stoletov (Sankt Petersburg, 1980) je započeo svoje muzičko obrazovanje sa pet godina, pokazujući odmah interesovanje za profesionalni razvoj. Godine 1990., sa deset godina, osvaja treće mjesto na Prvom Lenjingradskom takmičenju mladih violončelista. Učesnik je programa “Symphony for the Earth” (Simfonija Mira) kojim je dirigovao M. Rostropovič (Seiji Ozawa i NHK), 1995. godine. Iste godine upisuje Srednju specijalnu muzičku školu Sankt-Peterburške Konzervatorije (klasa Marka Rejzenstoka). Konzervatorijum u Sankt Peterburgu „N. A. Rimskog-Korsakova“ upisuje 1998. godine. Tokom studija učestvovao je u različitim projektima i takmičenjima, među kojima je osvojio drugu nagradu na konkursu kamernih ansambala „Gartow Štiftung“, drugu nagradu na međunarodnom takmičenju. Marije Judine, kao i treću nagradu na međunarodnom takmičenju. Karla Davidova u gradu Kuldiđa, Letonija. Takođe je pohađao majstorske kurseve “The International Holland Music Sessions” (2003), fondacije Gartow (Njemačka) kod prof. Anđelike Mej (2004), kao i program „Acanthes“ (2005). Dalje usavršavanje, Vladimir nastavlja na solističkim postdiplomskim studijama. Redovno nastupa u različitim ansamblima i izvodi raznovrsne muzičke žanrove. Podjednako mu je bliska klasična interpretacija i savremene izvođačke tehnike, uključujući izvođenje kompozičije „Galatea“ za solo violončelo (kompozitor Igor Druh), u kojoj je uspješno demonstrirao tehniku sviranja sa dva gudala. Od 2024. godine je član Crnogorskog simfonijskog orkestra.

Go, Man: The Rhythm of Freedom

Jitka Hosprova,viola

Andrija Jovović, klavir

 

Nastup međunarodno priznate violistkinje Jitke Hosprove iz Češke, umjetnice sa izuzetnom karijerom, koja je, na primjer, nedavno nastupala u Golden Hall Musikverein-a u Beču (sali poznatoj po prenosu Prvojanarskog koncerta koji prati čitav svijet). Na moj prijedlog, Hosprova bi nastupila u duetu sa perspektivnim crnogorskim pijanistom sa adresom u Beču, Andrijom Jovovićem, čime se ostvaruje sinergija domaćeg i internacionalnog muzičkog dijaloga.

Zajednički koncipiran repertoar koncerta obuhvata, između ostalog, djela domaćeg kompozitora za violu i klavir, kao i djelo češkog autora koji je za svoj rad nagrađen Državnom medaljom za izuzetne zasluge u Češkoj, čime se ostvaruje istovremeni dijalog između domaće i internacionalne muzičke scene kroz izvedbu Hosprove i Jovovića.

 

Andrija Jovović (1998) potiče iz muzičke porodice i svoje muzičko obrazovanje počinje sa 6 godina. Kompletno školsko obrazovanje stekao je u klasi prof. Lidije Skender u Podgorici. Student je master studija u Beču na Univerzitetu za muziku i izvođačke umjetnosti, u klasi prof. Nataše Veljković, u čijoj klasi je i diplomirao, i prve godine master studija programa New Music Ensemble na istom univerzitetu. Redovno nastupa u Crnoj Gori i inostranstvu. Nastupao u SAD, Francuskoj, Belgiji, Hrvatskoj, Luksemburgu, Lihtenštajnu, Italiji, Srbiji i drugdje. U Crnoj Gori se izdvajaju resitali i drugi nastupi na KotorArtu, Danima muzike u Herceg Novom, Ministarstvu kulture na Cetinju, KIC-u u Podgorici, u Bijelom Polju i dr. kao i u Beču u salama Altes Rathaus, Gesellschaft für Musiktheater, Palais Eschenbach, Vivaldi Saal. Takođe, 2020. godine je sa crnogorskom i američkim koleginicama nastupio u Weinman Hall-u na Music Academy of the West (Santa Barbara, Kalifornija) u sklopu saradnje KotorArta i gradova Kotora i Santa Barbare. Višestruki je osvajač prvih i specijalnih nagrada na državnom takmičenju, kao i dobitnik mahom prvih nagrada na brojnim internacionalnim takmičenjima u regionu i inostranstvu, među kojima su i dva druga mjesta na Jurica Murai Grand Prix u Varaždinu (2022) i na 2. Radovljica Piano Competition u Sloveniji (2021). Učestvovao je na brojnim masterklasovima i seminarima kod mnogih priznatih pijanista i pedagoga, kao što su Dmitry Bashkirov, Ruben Dalibaltayan, Boris Kraljević, Akiko Ebi, Horst Leichtfried, Aleksandar Serdar, Yuri Kot i drugi. Stipendista je Internacionalne muzičke akademije u Lihtenštajnu (2020) i Ministarstva prosvjete Crne Gore za najbolje studente, a usavršavao se i na Coimbra World Piano Meeting 2023. godine u Portugalu.

 

Fratres

Viktor Huter, violin

Sofija Jović, klavir

 

Viktor Huter je rođen 2003. godine na Cetinju gdje je završio osnovnu i nižu muzičku školu u klasi profesorice Tanje Bogdanović. Sa 13 godina je upisao srednju muzičku školu “Vasa Pavić” u Podgorici u klasi profesora Vilija Ferdinandija, a dvije godine nakon toga nastavio kao đak profesora Marka Simovića. Kao šesnaestogodišnjak, sa najvišim ocjenama na prijemnom ispitu, upisuje Muzičku akademiju na Cetinju u klasi profesora Vujadina Krivokapića. Master studije nastavlja na istoj akademiji u klasi profesora Mihaila Bereznjickog.

Učestvovao je na brojnim muzičkim festivalima i takmičenjima, kako u zemlji tako i u inostranstvu i mahom osvajao prve i specijalne nagrade. Posebno se izdvajaju nagrada „Laureat” u solo kategoriji na republičkom takmičenju u Crnoj Gori 2018. godine, nagrada „Laureat” u kategoriji za kamernu muziku na republičkom takmičenju u Crnoj Gori 2019. godine, pobjednik kategorije na takmičenju „Polyhymnia” 2019. godine i treće mjesto na „Whitgift International Music Competition” u Londonu 2019. godine.

U toku školovanja imao je priliku da se usavršava kod eminentnih muzičara kao što su: Roman Simović, Stefan Milenković, Arkadij Winokurow, Anton Martynov, Ivo Stankov, Anna Wandtke, Miša Berkut, Sreten Krstić, Dmitrii Prokofiev, Gordan Nikolić i Julia Fischer.

Kao solista nastupao je sa: Crnogorskim simfonijskim orkestrom pod dirigentskom palicom maestra Marka Korovića, Crnogorskim orkestrom mladih, Revijskim orkestrom Allegro vivo i studentskim orkestrom Muzičke akademije Cetinje.

Redovno nastupa kao član Crnogorskog simfonijskog orkestra, Crnogorskog orkestra mladih i regionalnog kamernog orkestra Camerata Balcanica. Član je klavirskog tria Aeternum i gudačkog kvarteta Gosl. Redovno nastupa kao solista u Crnoj Gori i regionu.

Žana Lekić, flauta

Petra Lekić, flauta

Vladana Perović, klavir

 

Žana Lekić je flautistkinja i redovna profesorica kamerne muzike na Muzičkoj akademiji na Cetinju. Muzičko obrazovanje započela je u Školi „Stevan Mokranjac“ u Kraljevu u klasi uglednog pedagoga profesora Karolja Maročika, a studije flaute završila je na Muzičkoj akademiji na Cetinju, gdje je diplomirala i magistrirala sa najvišim ocjenama u klasi renomiranog profesora Ljubiše Jovanovića. Tokom školovanja bila je dobitnica brojnih nagrada na republičkim, saveznim i međunarodnim takmičenjima, nastupajući kao solistkinja i u kamernim sastavima. Usavršavala se na seminarima kod uglednih svjetskih flautista, među kojima su Janos Bálint,
Michael Debost, Aurel Nicolet i Peter Lucas Graf. Ostvarila je zapaženu koncertnu karijeru nastupajući na značajnim festivalima i koncertnim scenama u Crnoj Gori, regionu i inostranstvu, uključujući Italiju, Francusku, Rusiju, Kinu, Hrvatsku i Sloveniju. Posebno se ističu nastupi u Parizu, Španiji, Moskvi i Pekingu, kao i brojna premijerna izvođenja savremenih kompozicija. Paralelno sa izvođačkim radom, aktivno je posvećena pedagoškom radu na Muzičkoj akademiji na Cetinju, gdje je obrazovala generacije nagrađivanih učenika i studenata. Jedna je od osnivača kamernog trija Ardor, sa kojim kontinuirano promoviše kamernu i savremenu muziku, kao i stvaralaštvo crnogorskih kompozitora. Član je novoosnovanog tria „Alba Montenegrina“ koji čine renomirane crnogorske umjetnice flautistkinja Petra Lekić i klaviristkinja Vladana Perović. Aktivno učestvuje u kulturnom i javnom životu Crne Gore dajući značajan doprinos obogaćivanju crnogorske kulturne scene.

Petra Lekić (Bar, 2000) svoje muzičko obrazovanje započela je u rodnom gradu, a već sa 17 godina primljena je na Univerzitet za muziku i teatarske umjetnosti u Beču, jedan od najprestižnijih svjetskih fakulteta za muziku. Osnovne studije završila je 2023. godine , a 2026. godine stekla je titulu magistra artium na istom Univerzitetu u klasi renomiranog profesora i solo flautiste Bečke Filharmonije Waltera Auera.
Tokom školovanja dobitnica je brojnih državnih i međunarodnih nagrada, među kojima se izdvajaju: 1. nagrada na Državnom takmičenju Crne Gore, 1. nagrada (laureat) na međunarodnom takmičenju „Miodrag Azanjac“ u Beogradu, 2. nagrada na takmičenju „Premio Clivis“ u Rimu, 2.nagrada na Medjunarodnom Takmicenju “Emona” u Ljubljani. Kao solistkinja održala je koncerte u Crnoj Gori i Evropi, a kao orkestarski muzičar nastupala je u renomiranim dvoranama, uključujući Musikverein u Beču, Wiener Konzerthaus, Franz Liszt Koncertnu dvoranu u Budimpešti i Nacionalnu koncertnu dvoranu u Dablinu. Godine 2025. nastupala je sa Vienna Walzer Orchestra na turneji u Japanu, u svjetski poznatim dvoranama među kojima se izdvajaju Tokyo Opera City Hall i Osaka Symphony Hall. Često nastupa i kao saradnik Crnogorskog simfonijskog orkestra. Članica je novoosnovanog tria „Alba Montenegrina“ koji čine još renomirana crnogirska flautistkinja Žana Lekić i renomirana crnogorska klaviristkinja Vladana Perović. Sarađivala je sa istaknutim dirigentima kao što su: Marc Korovitch, Andres Orozco-Estrada, Fedor Rudin, Peter Joyce, Marin Alsop, Sian Edwards i Simeon Pironkoff. Petra Lekić se afirmisala i kroz brojne majstorske radionice sa renomiranim profesorima i flautistima kao što su: Karl-Heinz Schutz, Andrea Oliva, Vicens Prats, Felix Renggli, Ljubisa Jovanović, Marina Nenadović, Katarina Azanjac, Michael Moragues, Karin Bonelli, Sebastian Jacot, Ting-Wei Chen i drugi.Kritika je prepoznaje kao jednu od najperspektivnijih mladih crnogorskih umjetnica.

Vladana Perović rođena je 1995. godine u Podgorici, gdje je završila nižu i srednju muzičku školu ‘’Vasa Pavić ’’ u klasi prof. Irme Marković. Sa 17 godina je upisala Konzervatorijum „Santa Cecilia” u Rimu i završila osnovne i magistarske studije sa najvišim ocjenama i pohvalama u klasi prof. Riccarda Marinia. Trenutno je na master studijama za izvođaštvo na Univerzitetu za muziku u Bresci (Italija) u klasi prof. Andreasa Frolicha. Od 2007. do 2012. godine sarađivala je sa eminentnim profesorom i pijanistom Aleksandrom Serdarom, a uporedo sa studijama na Konzervatorijumu usavršavala se na Internacionalnim akademijama u Rimu kod profesora Daniela
Rivere i Konstantina Boginoa, čija je izuzetna ruska pijanistička škola imala veliki uticaj na njen razvoj. Godine 2018/2019 bila je polaznik Internacionalne Akademije u Splitu kod prof. Rubena Dalibaltayana. Osvojila je veliki broj prvih i specijalnih nagrada na domaćim i internacionalnim takmičenjima. Godine 2015. bila je finalista 6. ASEAN International Chopin Piano Competition u Kuala Lumpuru (Malezija) i dobitnik treće nagrade,
dok je 2016.godine bila finalista Malta International Piano Competition i dobitnik specijalne nagrade. Bila je finalista, dobitnik treće nagrade i specijalne nagrade ‘’Sergio Perticaroli’’, koju dodjeljuje asocijacija ‘’ Agimus’’, na
Pijanističkom takmičenju u Rimu 2019.godine. Kao laureat takmičenja „Anemos“ u Rimu 2009. godine nagrađena je srebrnom medaljom Predsjednika Republike Italije. Godine 2008., kao jedan od pobjednika velikog internacionalnog takmičenja „IBLA Grand Prize“ u Raguzi, na Siciliji, učestvovala je na koncertu pobjednika u Carnegie Hall-u u Njujorku. Kao solista i kamerni muzičar imala je veliki broj koncerata u Crnoj Gori, Makedoniji, Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini, Sloveniji, Italiji, Španiji, Portugalu, Njemačkoj, Rusiji i nastupala na brojnim festivalima u zemlji (A Tempo, Kotor Art, Dani muzike, Espressivo, Grad Teatar Budva) i inostranstvu. Nastupala je kao solista sa Crnogorskim simfonijskim orkestrom, Simfonijskim orkestrom mladih iz Beograda, Simfonijskim orkestrom grada Kjodja (Italija), Simfonijskim orkestrom mladih iz Rima i Simfonijskim orkestrom
Muzičke akademije sa Cetinja. Svirala je u Parlamentu Crne Gore i na IX Samitu zvaničnika Jugoistočne Evrope u Budvi. Učestvovala je na velikom broju seminara i radila sa priznatim pijanistima i pedagozima: A. Sokolov, V. Kovač, V. Ovchinikov, B. Kraljević, B. Canino, D. Bashkirov, A. Jasinski, P. Gililov, L. Morales, G. Mazzoccante, A. Mamriev, A. Kobrin, H. Leichtfried, B. Petrushanski, K. Gekić, I. Lazko, G.Gruzman…

Bagi Communication/Narodno pozorište, Skoplje

Kao kakao

Muzika: Vlatko Stefanovski

Režija: Dejan Projkovski

Tekst i dramaturgija: Venko Andonovski

Muzički aranžmani i orkestracija: Boban Mirkovski

Koreografija: Olga Pango

Scenografija: Valentin Svetozarev

Kostimografija: Marija Pupučevska

Izvođački ansambl i live bend

 

„Kao Kakao“ je makedonski mjuzikl inspirisan muzikom Vlatka Stefanovskog – originalna autorska produkcija koja kroz savremeni teatarski izraz spaja muziku, dramu i regionalni kulturni identitet.

Projekat okuplja vrhunski autorski i izvođački tim iz Makedonije i predstavlja savremenu regionalnu muzičko-scensku produkciju sa izraženim umjetničkim i produkcijskim identitetom.