Teatar

Hrvatsko narodno kazalište u Varaždinu

Lada Kaštelan prema motivima Sofoklove “Elektre”

Čekajući Oresta

Režija: Livija Pandur
Dramaturgija: Lada Kaštelan
Scenografija: Marko Japelj
Kostimografija: Leo Kulaš
Muzika: Tamara Obrovac

Igraju: Nina Violić, Dea Presečki, Filip Eldan, Nikša Eldan, Beti Lučić, Elizabeta Brodić

#KRV ZA KRV i #SMRT ZA SMRT – Ima li osveta smisla? A ako se izvrši, donosi li mir, ili pak, još goru nesreću?

Čekajući Oresta Lade Kaštelan (po motivima Sofoklove Elektre), u režiji Livije Pandur, na rimskom nalazištu Aquae Iasae u Varaždinskim Toplicama priča na inovativan i posve drugačiji način priču u kojoj se svatko od nas može prepoznati.

Vječno suprotstavljene – Klitemnestra i Elektra – majka i kćer, u jednom od najvećih mogućih i najstrašnijih sukoba koji svijet pamti, pokušavaju se izboriti jedna s drugom, ostajući pri svojim principima. Bezvremenski je to triler, koji je za Elektrin rod započeo još otkad je njezin otac žrtvovao najstariju kćer za slavu i moć. I tako pokrenuo krugove mržnje i destrukcije.

Plaća li se za smrt, smrću? I ako je tako, da li onda uopće itko ima pravo ubiti? – samo su neka od pitanja koja u dugim noćima i još dužim danima progone glavne junakinje, tjerajući ih na jezive misli koje progovaraju iz njih. Ali i oko njih. Hashtag “#Pratitelji” zamijenio je ovoj Elektri antički kor, predstavljajući odraz modernog društva koje, umjesto da potiskuje zločin, čini upravo ono suprotno, gurajući sukob na rub provalije, ali i samog razuma. Svijet kakav prepoznajemo i nepomirljivost strana u kojoj živimo!

www.hnkvz.hr

Narodno pozorište Beograd

Dragan Karolić

Snežana i sedam patuljaka

Opera za decu u izvođenju Operskog studija „Borislav Popović“

Kompozitor: Dragan Karolić
Dirigent: Stefan Zekić
Režiju Ane Grigorović obnovio Mario Pavle del Monako
Scenografija: Dunja Kostić
Kostimografija: Katarina Grčić Nikolić
Koreografija: Tamara Antonijević Spasić

Igraju: Nevena Đoković, Anđela Simić, Brankica Sebastijanović, Siniša Radin, Luka Jozić, Danijela Popović, Isidora Bogdanović, Milica Strahinić, Katarina Katanić, Teodora Ilić, Milica Žižić, Vera Zečević

OPERA SNEZZANA I SEDAM PATULJAKA NARODNO POZORISSTE BEOGRAD 16. decembar 2023. godine
FOTO: ZZELJKO JOVANOVICH

Bila jednom jedna Kraljica koja je poželela da ima dete belo kao sneg, usne crvene kao krv i kosu crnu kao noć. Želja joj se ispunila, i rodila se Snežana. Nažalost, ubrzo nakon toga kraljica se razbolela i umrla, a Kralj se oženio drugom ženom, gordom i oholom.

Nova Kraljica je imala čudesno ogledalo, i svakog dana bi mu postavila isto pitanje – da li je najlepša na svetu, a ogledalo bi odgovorilo da jeste. Ipak, jednog dana, ogledalo je odgovorilo da je najlepša Snežana. Kraljica je bila strašno ljubomorna jer više nije bila najlepša u carstvu, i pozvala je kraljevskog lovca da ubije Snežanu.

Ipak, Lovac se sažalio na Snežanu i poštedeo je, rekavši joj za naum zle Kraljice. Snežana je pobegla duboko u šumu, kako je kraljica ne bi našla. Bežeći kroz šumu, Snežana je došla do jedne kuće. Kako je noć počela da pada, a Snežana se umorila, odlučila je da se sakrije unutra. U kući je sve bilo malo, mali sto, male stolice, malo posuđe, i sve postavljeno za večeru. Snežana je jela, a zatim zaspala, preplavljena umorom.

Kada se Snežana probudila, oko sebe je ugledala stanovnike kuće – sedam patuljaka. Patuljci su se ubrzo sprijateljili sa Snežanom i primili je u svoju družinu. Zla kraljica je, međutim, pomoću svog ogledala saznala da je Snežana i dalje živa. Zato se prerušila u staricu koja prodaje jabuke, a jednu jabuku, namenjenu Snežani, je začarala tako da bude otrovna.

Kraljica je sačekala da patuljci odu na posao, a zatim je došla u kuću u šumi. Snežana nije prepoznala kraljicu i pojela je njenu otrovnu jabuku. Istog trenutka pala je na zemlju kao mrtva, a kraljica je pobegla, likujući. Kada su patuljci došli i zatekli je, pali su u očajanje. Tada je naišao jedan princ, koji se odmah zaljubio u Snežanu i poljubio je. Snežana je od poljupca magično oživela, i usledilo je opšte slavlje, a Snežana i princ su odmah dogovorili svadbu.

Došla je i svadba na kojoj se pojavila zla Kraljica. Iznenađena što vidi Snežanu, izlanula se i tako otkrila da je ona bila krivac za trovanje. Suočena sa svojim zločinima, kraljica se pokajala i izvinila, i svi su živeli srećno i radosno do kraja života.

Narodno pozorište Beograd

Đorđe Kosić

Centrala za humor

Režija: Olja Đorđević
Dramaturgija: Jefimija Sekulović
Kostimografija: Marija Marković Milojev
Scenografija: Ljubica Petrović
Koreografija: Andreja Kulešević
Komponovanje muzike: Irena Popović
Scenski govor: Ljiljana Mrkić Popović

Igraju: Radovan Vujović, Miloš Đorđević, Jovan Jovanović, Vanja Milačić, Pavle Jerinić, Suzana Lukić

Pre Drugog svetskog rata glumci i dobri prijatelji Jovan Tanić i Aleksandar Aca Cvetković uživali su veliku naklonost za svoje brojne i značajne uloge u Narodnom pozorištu u Beogradu. I kritika i publika bila je oduševljena da ih gleda kako u Nušićevim komadima, tako i u Šekspirovim tragedijama., Kada je Beograd 1941. pao pod okupaciju, Jovan i Aca odlučili su da ostanu na sceni i leta 1942. godine pridružuju se komičnom pozorištu  – „Centrala za humor“.
Ekscentrični Tanić i refleksivni Cvetković pronašli su utehu od rata baš na sceni, u humoru i komediji. Narodu je bio potreban smeh – samo od aprila do avgusta te godine kroz njihovo pozorište prošlo je čak 150.000 ljudi.
Ipak, sve vreme, ostao je teret pitanja: Kako nastaviti da budeš na pozornici u trenutku strašne krize i situacije u zemlji?
Njihove kolege i prijatelji Žanka Stokić, Ljubinka Bobić, Mirko Milisavljević i Nikola Popović bili su stavljeni pred isti čin – da li igrati?

www.narodnopozoriste.rs

“Grad teatar” Budva/Zetski dom, Cetinje

Ljubomir Đurković

Kjara Zorzi,  pseudo-istorijska komedija o teatru i domovinskoj sigurnosti

Režija: Ana Vukotić

Dramaturgija: Željka Udovičić Pleština

Koreografija i scenski pokret: Sonja Vukićević

Scenografija: Aleksandar Vukotić

Kostimografija: Lina Leković

Muzika: Ivan Marović

Konsultant za jezik: Božena Jelušić

Igraju: Dejan Ivanić, Pavle Prelević, Ana Vučković, Davor Perunović, Luka Stanković, Jelena Minić, Zoran Vujović, Stevan Vuković, Ana Vujošević, Miloš Kašćelan, Miloš Pejović, Ognjen Sekulić i Radmila Škuletić

Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije

“Grad teatar” Budva/Zetski dom, Cetinje

Ljubomir Đurković

Kjara Zorzi,  pseudo-istorijska komedija o teatru i domovinskoj sigurnosti

Režija: Ana Vukotić

Dramaturgija: Željka Udovičić Pleština

Koreografija i scenski pokret: Sonja Vukićević

Scenografija: Aleksandar Vukotić

Kostimografija: Lina Leković

Muzika: Ivan Marović

Konsultant za jezik: Božena Jelušić

Igraju: Dejan Ivanić, Pavle Prelević, Ana Vučković, Davor Perunović, Luka Stanković, Jelena Minić, Zoran Vujović, Stevan Vuković, Ana Vujošević, Miloš Kašćelan, Miloš Pejović, Ognjen Sekulić i Radmila Škuletić

Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije

“Grad teatar” Budva/Zetski dom, Cetinje

Ljubomir Đurković

Kjara Zorzi,  pseudo-istorijska komedija o teatru i domovinskoj sigurnosti

Režija: Ana Vukotić

Dramaturgija: Željka Udovičić Pleština

Koreografija i scenski pokret: Sonja Vukićević

Scenografija: Aleksandar Vukotić

Kostimografija: Lina Leković

Muzika: Ivan Marović

Konsultant za jezik: Božena Jelušić

Igraju: Dejan Ivanić, Pavle Prelević, Ana Vučković, Davor Perunović, Luka Stanković, Jelena Minić, Zoran Vujović, Stevan Vuković, Ana Vujošević, Miloš Kašćelan, Miloš Pejović, Ognjen Sekulić i Radmila Škuletić

Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije

“Grad teatar” Budva/Zetski dom, Cetinje

Ljubomir Đurković

Kjara Zorzi,  pseudo-istorijska komedija o teatru i domovinskoj sigurnosti

Režija: Ana Vukotić

Dramaturgija: Željka Udovičić Pleština

Koreografija i scenski pokret: Sonja Vukićević

Scenografija: Aleksandar Vukotić

Kostimografija: Lina Leković

Muzika: Ivan Marović

Konsultant za jezik: Božena Jelušić

Igraju: Dejan Ivanić, Pavle Prelević, Ana Vučković, Davor Perunović, Luka Stanković, Jelena Minić, Zoran Vujović, Stevan Vuković, Ana Vujošević, Miloš Kašćelan, Miloš Pejović, Ognjen Sekulić i Radmila Škuletić

Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije

Centar za kulturu Tivat

Karlo Goldoni

Mirandolina

Režija, dramska i jezička adaptacija teksta, izbor muzike: Tatjana Mandić Rigonat

Kostimografija: Stefan Savković

Scenografija: Vesna Popović

Kompozicija: Irena Dragović

Koreografija: Slavka Nelević

Igraju: Katarina Marković, Vučić Perović, Lazar Dragojević, Goran Vujović, Goran Slavić, Lara Dragović, Julija Milačić Petrović Njegoš

COPYRIGHT_DUSKO_MILJANIC_MONTENEGRO_

Mirandolina!

Kakva Žena!

Krčmarica Mirandolina jedan je od najčuvenijih ženskih likova u istoriji pozorišta. Ona slavi autentičnu snagu Žene, njenu inteligenciju, mudrost, Eros života, kreativnost, žudnju za nezavisnošču i slobodom. U njoj iskonska snaga Žene nalazi svoj uzbudljiv i duhovit oblik. Karlo Goldoni napisao je komediju Krčmarica 1751. godine, a prvi put je odigrana 1753. u Veneciji. Mirandolina od tada živi na pozorišnim scenama, nadigrava se sa muškarcima i Vitezom Ripafratom-ženomrscem, bori za dostojanstvo, i svoje i svog pola. Ona je feministkinja iz 18. veka. U muškim fantazijama je Đavolica, Venera, Padrona, Bludnica, Kurva, Svetica, Čarobnica. Ona je Sirena koja začarava muškarce i oduzima im razum. Opasna žena. Bilo da je zamišljaju kao Sirenu ili pin up, u bilo kom vizuelnom obliku ona je simbol samosvesne, buntovne žene. U sebi baštini iskustvo i taktike iz raznih vremena kojima su žene zavodile muškarce i ratovale s njima u bespoštednoj borbi polova.
Kakva je Mirandolinina sudbina u svetu kojim vlada Mamon, novac i pohlepa? Da li su sloboda i nezavisnost mogući, ili su samo velike iluzije? Šta je s ljubavlju? Kakav je odnos između ljubavi i novca, Erosa i Mamona? Za Bodrijara, umetnost je čin zavođenja. Mirandolina će nam pričati priču o sebi, kao umetnica koja u pozorištu igra svoj život, konstruiše i dekonstruiše narativ o ženi koja iznad svega ceni sopstvenu Slobodu.

www.czktivat.me

“Grad teatar” Budva/Gradsko pozorište, Podgorica

Vida Ognjenović inspirisana djelom Stefana Mitrova Ljubiše

Krađa, prekrađa i nekrađa

Režija i adaptacija djela: Vida Ognjenović

Dramaturgija: Milena Lubarda Marojević

Scenografija: Vladislava Kanington

Kostimografija: Marija Pupučevska

Kompozitor: Damjan Jovičin

Scenski pokret: Sonja Vukićević

Igraju: Vojin Ćetković, Vesna Vujošević Labović, Petar Stanišić, Nikola Rakočević, Emir Ćatović, Đorđije Tatić, Dejan Đonović, Danilo Čelebić, Đorđije Tatić, Pavle Ilić, Nemanja Todorović, Pavle Novaković, Milo Lekić, Kristijan Blečić, Maša Božović, Helena Đurović, Lara Dragović, Ivona Raković, Milica Kekić

“Grad teatar” Budva/Gradsko pozorište, Podgorica

Vida Ognjenović inspirisana djelom Stefana Mitrova Ljubiše

Krađa, prekrađa i nekrađa

Režija i adaptacija djela: Vida Ognjenović

Dramaturgija: Milena Lubarda Marojević

Scenografija: Vladislava Kanington

Kostimografija: Marija Pupučevska

Kompozitor: Damjan Jovičin

Scenski pokret: Sonja Vukićević

Igraju: Vojin Ćetković, Vesna Vujošević Labović, Petar Stanišić, Nikola Rakočević, Emir Ćatović, Đorđije Tatić, Dejan Đonović, Danilo Čelebić, Đorđije Tatić, Pavle Ilić, Nemanja Todorović, Pavle Novaković, Milo Lekić, Kristijan Blečić, Maša Božović, Helena Đurović, Lara Dragović, Ivona Raković, Milica Kekić

Narodno pozorište Sombor

Mate Matišić

Moji tužni monstrumi

Režija i adaptacija: Ivan Vanja Alač
Scenografija: Andreja Rondović
Kostimografija: Biljana Grgur
Muzika: Dragana Jovanović
Scenski govor: Vlasta Ramljak

Igraju: Saša Torlaković, Nikola Knežević, Adriana Salahović, Jugoslav Krajnov, Ivana V. Jovanović, Biljana Keskenović, Nemanja Bakić, Srđan Aleksić, Pero Stojančević, Ana Rudakijević, Anica Petrović

Reč reditelja

„Svaki portret koji se slika s osećanjem, portret je umetnika, a ne modela. Model je samo povod, puka slučajnost. On nije ono što slikar otkriva; na obojenom platnu slikar pre otkriva samoga sebe. Plašim se da sam na ovoj slici odao tajnu svoje sopstvene duše, a to je razlog zbog koga je ja neću izlagati.“

Oskar Vajld, „Slika Dorijana Greja“ – Oskar Vajld

Za razliku od slikara Bazila iz Vajldovog romana, iako jednako svestan onog što je stvorio, Mate Matišić nije se plašio da autoportret svoje duše izloži pred nas.

Kao što je u „Ljudima od voska”, pričajući o drugima, sve vreme zapravo razotkrivao sebe, tako i mi ovom predstavom kroz priču o hrvatskom društvu dižemo na sceni jedno veliko ogledalo. Ako samo malo bolje pogledamo, videćemo da je naša privilegija u odnosu na Zagreb jedino ta što imamo kratkotrajan privid da pisac ne piše o nama.

Ljudi koji ne razlikuju fikciju i stvarnost, ratni veterani koje prošlost sustiže, zlostavljanja i silovanja u branši kojoj pripadamo, novinari bez etike i morala – sve su to simptom i nemoći jednog društva da se oslobodi prefiksa „posleratno“.

Na prvi pogled jasno je da su „Moji tužni monstrumi“ (koje je Miljenko Jergović nazvao „Čas anatomije Mate Matišića“) nastali kao autorov odgovor na reakciju hrvatske javnosti na njegovu dramu „Ljudi od voska“ i da se u mnogome referišu na originalnu trilogiju. Bez obzirana to, ova drama je celina koja funkcioniše i stoji sama za sebe, pružajući jednako bogatu značenjsku slojevitost i onimgledaocima koji možda nisu upoznati sa prethodnom trilogijom ili autorovim životom.

Kao što to i sam naslov nagoveštava, „Monstrumi“ nikako nisu samo pravolinijski hronološki nastavak „Ljudi“, već i gradacijski: u hrabrosti izraza, poigravanju sa žanrovima i brisanju granica između jave i sna, fikcije i faktografije, iluzije i istine, jer za dramski svet koji Matišić stvara sve su to sinonimi. Sledeći njegov primer i mi smo osećali dužnost da na sceni budemo još hrabriji u odnosu na prošli put.

“Grad teatar” Budva/Gradsko pozorište, Podgorica

Vida Ognjenović inspirisana djelom Stefana Mitrova Ljubiše

Krađa, prekrađa i nekrađa

Režija i adaptacija djela: Vida Ognjenović

Dramaturgija: Milena Lubarda Marojević

Scenografija: Vladislava Kanington

Kostimografija: Marija Pupučevska

Kompozitor: Damjan Jovičin

Scenski pokret: Sonja Vukićević

Igraju: Vojin Ćetković, Vesna Vujošević Labović, Petar Stanišić, Nikola Rakočević, Emir Ćatović, Đorđije Tatić, Dejan Đonović, Danilo Čelebić, Đorđije Tatić, Pavle Ilić, Nemanja Todorović, Pavle Novaković, Milo Lekić, Kristijan Blečić, Maša Božović, Helena Đurović, Lara Dragović, Ivona Raković, Milica Kekić

“Grad teatar” Budva/Gradsko pozorište, Podgorica

Vida Ognjenović inspirisana djelom Stefana Mitrova Ljubiše

Krađa, prekrađa i nekrađa

Režija i adaptacija djela: Vida Ognjenović

Dramaturgija: Milena Lubarda Marojević

Scenografija: Vladislava Kanington

Kostimografija: Marija Pupučevska

Kompozitor: Damjan Jovičin

Scenski pokret: Sonja Vukićević

Igraju: Vojin Ćetković, Vesna Vujošević Labović, Petar Stanišić, Nikola Rakočević, Emir Ćatović, Đorđije Tatić, Dejan Đonović, Danilo Čelebić, Đorđije Tatić, Pavle Ilić, Nemanja Todorović, Pavle Novaković, Milo Lekić, Kristijan Blečić, Maša Božović, Helena Đurović, Lara Dragović, Ivona Raković, Milica Kekić

“Grad teatar” Budva/Gradsko pozorište, Podgorica

Vida Ognjenović inspirisana djelom Stefana Mitrova Ljubiše

Krađa, prekrađa i nekrađa

Režija i adaptacija djela: Vida Ognjenović

Dramaturgija: Milena Lubarda Marojević

Scenografija: Vladislava Kanington

Kostimografija: Marija Pupučevska

Kompozitor: Damjan Jovičin

Scenski pokret: Sonja Vukićević

Igraju: Vojin Ćetković, Vesna Vujošević Labović, Petar Stanišić, Nikola Rakočević, Emir Ćatović, Đorđije Tatić, Dejan Đonović, Danilo Čelebić, Đorđije Tatić, Pavle Ilić, Nemanja Todorović, Pavle Novaković, Milo Lekić, Kristijan Blečić, Maša Božović, Helena Đurović, Lara Dragović, Ivona Raković, Milica Kekić

Beogradsko dramsko pozorište

Slobodan Stojanović

Više od igre

Režija: Ivan Vuković

Adaptacija: Đorđe Kosić

Scenograf: Marija Kalabić

Kostimograf: Dragica Laušević
Kompozitor: Irena Popović Dragović
Scenski pokret: Maja Kalafatić
Scenski govor: Đorđe Marković

Igraju: Miodrag Radonjić, Anja Jovanović, Milan Čučilović, Milorad Damjanović, Andrej Šepetkovski, Milan Kolak, Ljubomir Bulajić, Daniel Sič, Ivan Zarić, Stefan Radonjić, Aleksandar Alač, Rista Milutinović, Arsenije Arsić, Aleksandar Jovanović, Nikola Mijatović, Jana Milosavljević, Jovo Maksić, Stefan Starčević, Bojana Stojković, Anja Josifovski, Anja Ćurčić, Vukašin Jovanović, Ljubinka Klarić

Slobodan Stojanović poseduje redak autorski dar da kreira izrazito životne i slojevite likove. Svaki njegov junak, pa čak i oni koje bismo lako otpisali kao dosadne činovnike ili surove policajce, dobija svoju ljudsku dimenziju i postaje nam blizak i razumljiv. Upravo u tome leži Stojanovićeva velika snaga: on nam prikazuje Gradinu kao živu zajednicu, mesto u kojem, uprkos svim razlikama i sukobima, sugrađani ostaju međusobno povezani brigom i empatijom. Piščeva poetika je, atipično za ove prostore, očišćena od cinizma i ironije, a humor dolazi iz životnog apsurda koji ne isključuje lepotu življenja.

Adaptacija teksta kultne serije

„Više od igre“ predstavljala je poseban dramaturški izazov, s obzirom na njen dubok trag u filmskoj i popularnoj kulturi našeg prostora. Bilo je potrebno pažljivo preoblikovati originalni scenario u tri zasebne predstave koje mogu funkcionisati potpuno nezavisno, ali istovremeno čine skladnu i smislenu celinu kada se gledaju zajedno. Reditelj Ivan Vuković i ja smo pri adaptaciji nastojali da sačuvamo Stojanovićevu poetiku, a tamo gde je tražila dopisivanje inspirisali smo se ostatkom njegovog opusa – na primer, u raspisivanju ženskih likova, ili u raspisavanju trećeg dela predstave, koji je zasnovan na nedovršenom Stojanovićevom scenariju.‍

www.bdp.rs

BergamArt

Po motivima drame “Španski kardinal” Enrija de Monterlana

Španska luda

Kolektivna režija

Adaptacija teksta, koncept: Marija Bergam

Kreator interaktivnih vizuala: Sanjin Ćorović

Reditelj saradnik: Nikola Zavišić

Kostimografija: Boris Čakširan

Muzika: Lena Kovačević

Koreografija: Tamara Pjević

Igraju: Slobodan Beštić, Marija Bergam, Maja Stojanović

Španska luda je intermedijalna drama inspirisana istorijskim likom španske kraljice Huane Lude, utemeljena na drami Španski kardinal francuskog akademika Anrija de Monterlana. U ovom savremenom scenskom čitanju, kraljica Huana, koja je odbila da vlada i zatvorila se u svoje unutrašnje ludilo, postaje metafora otpora, ženske slobode i cene moći. Predstava spaja klasičnu glumačku igru sa upotrebom digitalnih tehnologija. Lik Kardinala, njenog političkog protivnika, pojavljuje se u prvom činu kao projektovani avatar, dok se kraljičin razlomljeni um vizualizuje kroz projekcije, glič efekte i zvučne distorzije. Na sceni se susreću živi izvođač i virtuelni entitet, u neprestanoj borbi za istinu, kontrolu i identitet. Kroz dijalog sa virtuelnim likom, glumica istražuje nove oblike prisustva, ranjivosti i glumačkog otpora, dok se pozorišna scena pretvara u psihološki i digitalni pejzaž.

Srpsko narodno pozorište, Novi Sad

Džozef Keselring

Arsenik i stare čipke

Režija: Petar Jovanović
Prevodioci: Gustav Gavrin i Radoš Novaković
Dramaturgija: Nikolina Đukanović
Scenografija: Marija Kalabić
Kostimografija: Milica Grbić-Komazec
Kompozitor: Janja Lončar
Scenski pokret: Danilo Milovanović Vukmanović
Igraju: Gordana Đurđević Dimić, Tijana Maksimović, Milovan Filipović, Marko Marković, Tanja Pjevac, Branislav Jerković, Jovana Balašević, Ljubiša Milišić, Miroslav Fabri, Dušan Jakišić, Stefan Vukić

Jedna od najpoznatijih crnih komedija svetskog repertoara, koja decenijama izaziva smeh publike širom sveta, u novoj postavci dobija savremeno čitanje i pomerenu perspektivu. Kroz priču o naizgled blagim i dobronamernim staricama i njihovom neobičnom „humanitarnom“ delovanju, gradi se satirična slika društva, uz otvaranje pitanja morala, normalnosti i porodičnih vrednosti.

U ovoj interpretaciji dolazi do promene motiva u odnosu na originalni tekst: umesto usamljenih staraca, junakinje Ebi i Marta „spasavaju“ mlade ljude. Takav pomak proizlazi iz istorijskog konteksta drame, smeštene u vreme Drugog svetskog rata, ali i iz savremenog društvenog trenutka obeleženog sve izraženijim globalnim sukobima i osećajem da je svet za mlade generacije suroviji i nepravedniji nego ranije. Iz tog ugla gradi se i izvitoperena logika junakinja koje veruju da će mlade „osloboditi“ patnje sveta koji ih čeka.

Predstava je oblikovana kao dinamičan crni vodvilj, ispunjen brzim preokretima, naglašenom fizičkom igrom i izražajnim scenskim sredstvima. Poseban akcenat stavljen je na ukupnu scensku atmosferu, koja se gradi kroz usklađeno delovanje scenografije, svetla, kostima i muzike, stvarajući jedinstven i zaokružen scenski izraz.

www.snp.org.rs

Crnogorsko narodno pozorište, Podgorica

Džona Adams

Gidionov  čvor

Režija:  Ivan Vanja Alač

Prevod i adaptacija: Mila Jakšić – Šajtinac i Uglješa Šajtinac

Dramaturgija: Stefan Bošković

Scenografija: Ivanka Vana Prelević

Kostimografija: Gordana Bulatović

Izbor muzike: Ivan Vanja Alač

Igraju: Dubravka Drakić, Kristina Obradović, Petar Jovović

Gidionov čvor je mjesto gdje odrasli pokušavaju da objasne nešto što je vrlo teško da se objasni. Najpreciznije rečeno, tišinu jednog djeteta. Dok sam prvi put čitao komad, pomislio sam koliko je malo potrebno da svijet eksplodira, ili nestane kao peruška. Samo jedan razgovor, samo jedno dijete, jedna suvišna riječ da bi se prevagnulo u nepovrat. Dok smo radili, većinu vremena smo ćutali. I to ćutanje je postajalo najiskreniji dio procesa. Shvatio sam da drama ne govori samo o djetetu koje više nije tu, nego o svima nama koji pokušavamo da ostanemo ljudi kad više ne znamo kako. Ovo svakako nije predstava koja nudi odgovore. Naprotiv, ona samo traži da sjednemo za isti sto i da pokušamo da izdržimo taj trenutak koji nosi cijeli život, u kojem ne znamo ko je kome dužan istinu.

Stefan Bošković

Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije

Narodno pozorište Republike Srpske

Milena Marković

Šine (16+)

Režija: Milan Nešković

Dramaturgija: Aleksandar Vasiljević

Scenografija: Dragana Purković Macan

Kostimografija: Marija Tavčar

Muzički koncept, izbor muzike i aranžmani: Boris Šavija

Muzički saradnik: Dušan Pokrajčić

Scenski pokret: Emir Fejzić

Igraju: Danilo Kerkez, Ilija Ivanović, Vojin Topalović, Senad Milanović, Anando Čenić, Anđela Rakočević, Dragana Marić, Anđela Tasić, Dana Poletan, Sandra Pravuljac, Boris Šavija, Vladimir Đorđević

RIJEČ REDITELJA

Često čujemo da je Milena Marković „čista poezija“ u pozorištu, ali za svakog reditelja ili glumca to znači nešto drugo, intimno. Za mene je Milena pesnikinja koja osvetljava one prostore ljudske prirode koje silno želimo da sakrijemo, a da ne „upali svetlo“ osude, suočavanja i razotkrivanja. Ona vešto kreira dramatičan kontekst u kojem je površnost neodrživa. Кod nje se čovek, hteo – ne hteo, sam pojavi i ispolji u najkrhkijem obliku. Tako je tekao i naš proces – jedni drugima pružili smo svoje lične istine, želeći da ljudskošću pokorimo taj poetični, surovi svet, u kojem se „Šine“ događaju.

I dalje sam uzbuđen pred činjenicom da ovu predstavu radim sa mladim ljudima, koji su se rodili posle završetka ove priče. Nemaju nikakvo sećanje na događaje o kojima drama govori. Posmatrajući svet predstave njihovim očima, neprestano se pitam kako smo dopustili da se sve to dogodi. Jesmo li ikada suštinski osvestili šta nam se zapravo dogodilo? Кoliko smo sami tome doprineli? Ili nas i dalje mrzi učiteljica i problem nije u nama.

Oduvek u pozorištu postavljamo mnoga pitanja, ali danas znam jedan siguran odgovor: okružite se mladošću. Ona je pametnija, lepša, iskrenija, po svemu bolja verzija svih nas.

Milan Nešković

RIJEČ DRAMATURGA

Drama „Šine“ Milene Marković, napisana 2002. godine, jeste jedna od onih drama koje vrijeme teško gazi i koje svoju aktuelnost održavaju duži niz godina. Specifičnim pristupom strukturi drame, kroz jedanaest scena koje je Milena napisala, uspjela je da nam prikaže tri perioda – prijeratni, ratni i poslijeratni. I upravo kroz ta tri perioda, na genijalan način, ponudila nam je široku lepezu likova, koji svoj razvojni luk determinišu u zavisnosti od situacije u kojoj se nalaze. Sažeti veliki broj dramskih situacija u jednoj ovako kompleksnoj priči, prilika je da se upoznamo sa temama koje muče likove u tinejdžerskom, ranom adolescentskom i kasnijem životnom, ili zrelijem dobu junaka koji su protagonisti ove priče. Da li se plaćaju greške iz mladosti? Da li su oni unutrašnji emotivni ožiljci, isti kao i oni fizički, koji nam se nameću samo zato što neko nalaže da vjerujemo u to da smo podijeljeni, da nismo svi ljudi od krvi i mesa, i da li nam se pruži prilika da opravdamo svoje grijehove?! Da li nas je na kraju Bog pogledao, kao što kaže Junak u ovoj drami?! Ovo je priča o različitim vrstama ljubavi i nadi koja se iz velike nemoći, nesnađenosti i nerazumnosti rađa negdje na kraju svake scene. A ta nada uvijek govori, možeš da promijeniš. Ne vode sve Šine u propast, neke su samo put do prosvjetljenja.

Aleksandar Vasiljević

Шине

Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije

Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije

Grad Teatar, Budva/Malo pozorište “Duško Radović”, Beograd

Kokan Mladenović po motivima romana Roberta Luisa Stivensona

Ostrvo sa blagom (7+)

Dramatizacija i režija: Kokan Mladenović

Scenografija: Marija Kalabić

Kostimografija: Marina Vukasović Medenica

Muzika: Irena Popović Dragović, Vladimir Pejković

Igraju: Olivera Bacić Dragićević, Marijana Vićentijević Badovinac, Miloš Samolov, Aleksandra Anđelković, Nikola Malbaša, Nikola Kerkez, Nenad Radović, Mihajlo Đorović, Goran Balančević, Mina Nenadović, Bogdan Bogdanović, Strahinja Blažić, Mladen Vuković

„Nedostaju nam avanture, izazovi i putovanja. Čeznemo za sopstvenom herojskom pričom u kojoj ćemo, tragajući za gusarskim blagom, pronaći samoga sebe, spoznati ljubav, izdaju, prijateljstvo i junaštvo. Velike priče su one koje nas uvuku u svoj tok i nauče nečem važnom. Ostrvo sa blagom Roberta Luisa Stivensona je predstava koja računa sa djetetom u svima nama i vjeruje da je to dijete spremno da otkrije i promijeni svijet. Isplovite sa nama, a mi vam obećavamo da se sa ovog putovanja nećete vratiti isti.“

Kokan Mladenović, reditelj

Grad teatar, Budva

Predstava u formi vođene šetnje

Nestvarni grad

Tekst i režija: Vuk Ršumović

Asistent reditelja: Ana Tomović

Vizuelni dizajn: Andreja Hamović

Dizajn zvuka: Jakov Munižaba

Narator: Marija Liješević

Nestvarni grad je teatarsko iskustvo koje ruši tradicionalne granice između izvođača i publike. Predstava ima formu vođene šetnje kroz autentični ambijent stare Budve. Sa slušalicama na ušima, publika prati naraciju koja je uvodi u svijet imaginacije i navodi na interakciju sa ambijentom i ljudima oko nje. Ona više nije pasivni posmatrač, već aktivni učesnik, podstaknut da istražuje prostor oko sebe i utiče na tok priče.

Ovaj projekat je iskorak u novo polje savremenog teatarskog izraza u kojem se briše granica između fikcije i stvarnosti, a publika je u prilici da kroz jedinstveno i nezaboravno iskustvo doživi i vidi Budvu na način na koji je nikad dosad nije vidjela i doživjela. Tematski, učesnici su motivisani da razmišljaju o sjećanju na nov i uzbudljiv način, i da tako svoj život stave u nov i uzbudljiv kontekst. Predstava na različite načine aktivira sjećanje kod publike. Učesnici će putem naracije, i putem sopstvene memorije i imaginacije biti transponovani u neke druge svijetove. Namjera nam je da gledaocima omogućimo jedno nezaboravno iskustvo i da im zauvjek urežemo u sjećanje doživljaj stare Budve.

Vuk Ršumović, iz rediteljske eksplikacije

Grad Teatar, Budva/Malo pozorište “Duško Radović”, Beograd

Kokan Mladenović po motivima romana Roberta Luisa Stivensona

Ostrvo sa blagom (7+)

Dramatizacija i režija: Kokan Mladenović

Scenografija: Marija Kalabić

Kostimografija: Marina Vukasović Medenica

Muzika: Irena Popović Dragović, Vladimir Pejković

Igraju: Olivera Bacić Dragićević, Marijana Vićentijević Badovinac, Miloš Samolov, Aleksandra Anđelković, Nikola Malbaša, Nikola Kerkez, Nenad Radović, Mihajlo Đorović, Goran Balančević, Mina Nenadović, Bogdan Bogdanović, Strahinja Blažić, Mladen Vuković

„Nedostaju nam avanture, izazovi i putovanja. Čeznemo za sopstvenom herojskom pričom u kojoj ćemo, tragajući za gusarskim blagom, pronaći samoga sebe, spoznati ljubav, izdaju, prijateljstvo i junaštvo. Velike priče su one koje nas uvuku u svoj tok i nauče nečem važnom. Ostrvo sa blagom Roberta Luisa Stivensona je predstava koja računa sa djetetom u svima nama i vjeruje da je to dijete spremno da otkrije i promijeni svijet. Isplovite sa nama, a mi vam obećavamo da se sa ovog putovanja nećete vratiti isti.“

Kokan Mladenović, reditelj

Grad Teatar, Budva/Beogradsko dramsko pozorište, Beograd/Mestno gledališče, Ljubljana/NU Dramski teatar Skoplje

Dušan Jovanović

Život provincijskih plejboja nakon Drugog svjetskog rata ili Tuđe hoćemo – svoje ne damo

Režija i dramaturgija: Ivan Penović

Prevod: Sonja Dolžan
Scenografija: Laze Tripkov
Kostimografija: Aleksandar Nošpal
Kompozitor: Vladimir Pejković
Scenski pokret: Damir Klemenić

Igraju: Lazar Hristov, Julita Kropec, Marko Gvero, Sonja Stamboldžioska, Lazar Nikolić, Vukašin Jovanović, Nejc Jezernik,   Marjan Naumov, Jovana Spasić

Riječ reditelja: Drama Dušana Jovanovića „Život provincijskih plejboja nakon Drugog svjetskog rata ili Tuđe hoćemo – svoje ne damo“ napisana je 1972. godine. Dakle, četiri godine nakon ’68, kao odgovor, ili bolje reći, kao bijeg od stvarnosti, od traženja smisla, poente, kao potraga za igrom generacije koja u svojoj stvarnosti za to nema mjesta. U rastvorenoj formi commedie dell’arte, nastaloj po predlošku drame „Tri rogonje“ nepoznatog autora, ova drama igra se vlastitim besmislom, ruga se sebi, kao i gledatelju, na način da na jedan trenutak daje naznake smisla svog postojanja na sceni i smisla ljudske prirode, samo da bi ga već u idućem treptaju tako lako pregazila. Ovaj komad postavljen na sceni stanovit je otpor. Otpor ne samo uvriježenom shvaćanju poente postojanja teatra, a potom i umjetnosti, već otpor stvarnosti koja nam nameće čime bi trebalo da budemo opterećeni, čime bi trebalo da se bavimo, čiju bi stranu trebalo da zauzmemo. Danas, pedesetak godina kasnije, ta potreba da zauzimamo strane i kolektivne stavove, osjeća se nažalost i jače. Po ko zna koji put živimo u dobu masovnih bombardovanja, profiterskih ratova i zakulisnih političkih igri na račun naroda koji samo hoće svoje dostojanstvo. I kao i svako, ovo doba ima svoje načine kako da svoje strahote prikaže lakšima. Raketno bombardovanje ostaje u drugom planu dok nam medijsko bombardovanje muti vid. Razvoj tehnologije, nudeći nam interakciju, nudeći nam opcije, opterećuje naš emocionalni angažman sve do preopterećenja, a preopterećenje vodi do onog najgoreg, a to je ravnodušnost.

Grad Teatar, Budva/Beogradsko dramsko pozorište, Beograd/Mestno gledališče, Ljubljana/NU Dramski teatar Skoplje

Dušan Jovanović

Život provincijskih plejboja nakon Drugog svjetskog rata ili Tuđe hoćemo – svoje ne damo

Režija i dramaturgija: Ivan Penović

Prevod: Sonja Dolžan
Scenografija: Laze Tripkov
Kostimografija: Aleksandar Nošpal
Kompozitor: Vladimir Pejković
Scenski pokret: Damir Klemenić

Igraju: Lazar Hristov, Julita Kropec, Marko Gvero, Sonja Stamboldžioska, Lazar Nikolić, Vukašin Jovanović, Nejc Jezernik,   Marjan Naumov, Jovana Spasić

Riječ reditelja: Drama Dušana Jovanovića „Život provincijskih plejboja nakon Drugog svjetskog rata ili Tuđe hoćemo – svoje ne damo“ napisana je 1972. godine. Dakle, četiri godine nakon ’68, kao odgovor, ili bolje reći, kao bijeg od stvarnosti, od traženja smisla, poente, kao potraga za igrom generacije koja u svojoj stvarnosti za to nema mjesta. U rastvorenoj formi commedie dell’arte, nastaloj po predlošku drame „Tri rogonje“ nepoznatog autora, ova drama igra se vlastitim besmislom, ruga se sebi, kao i gledatelju, na način da na jedan trenutak daje naznake smisla svog postojanja na sceni i smisla ljudske prirode, samo da bi ga već u idućem treptaju tako lako pregazila. Ovaj komad postavljen na sceni stanovit je otpor. Otpor ne samo uvriježenom shvaćanju poente postojanja teatra, a potom i umjetnosti, već otpor stvarnosti koja nam nameće čime bi trebalo da budemo opterećeni, čime bi trebalo da se bavimo, čiju bi stranu trebalo da zauzmemo. Danas, pedesetak godina kasnije, ta potreba da zauzimamo strane i kolektivne stavove, osjeća se nažalost i jače. Po ko zna koji put živimo u dobu masovnih bombardovanja, profiterskih ratova i zakulisnih političkih igri na račun naroda koji samo hoće svoje dostojanstvo. I kao i svako, ovo doba ima svoje načine kako da svoje strahote prikaže lakšima. Raketno bombardovanje ostaje u drugom planu dok nam medijsko bombardovanje muti vid. Razvoj tehnologije, nudeći nam interakciju, nudeći nam opcije, opterećuje naš emocionalni angažman sve do preopterećenja, a preopterećenje vodi do onog najgoreg, a to je ravnodušnost.

Bagi Communication/Narodno pozorište, Skoplje

Kao kakao

Muzika: Vlatko Stefanovski

Režija: Dejan Projkovski

Tekst i dramaturgija: Venko Andonovski

Muzički aranžmani i orkestracija: Boban Mirkovski

Koreografija: Olga Pango

Scenografija: Valentin Svetozarev

Kostimografija: Marija Pupučevska

Izvođački ansambl i live bend

„Kao Kakao“ je makedonski mjuzikl inspirisan muzikom Vlatka Stefanovskog – originalna autorska produkcija koja kroz savremeni teatarski izraz spaja muziku, dramu i regionalni kulturni identitet.

Projekat okuplja vrhunski autorski i izvođački tim iz Makedonije i predstavlja savremenu regionalnu muzičko-scensku produkciju sa izraženim umjetničkim i produkcijskim identitetom.